Ήταν Μεγάλη Τετάρτη, 7 Απριλίου 1999. Η ΑΕΚ, αψηφώντας κινδύνους, ταξίδεψε στην εμπόλεμη ζώνη του Βελιγραδίου, για ένα φιλικό αγώνα, με την ΠΑΡΤΙΖΑΝ, στέλνοντας ηχηρό αντιπολεμικό μήνυμα ΚΑΙ συσπείρωσε Έλληνες και Σέρβους!
Ο πόλεμος, στην τότε Γιουγκοσλαβία, ήταν σε κρίσιμη καμπή. Το ΝΑΤΟ βομβάρδιζε, κατά κύριο λόγο, το Βελιγράδι. Τα θύματα των ΝΑΤΟϊκών πυραύλων υπολογίζονται σε χιλιάδες.
Ο αγώνας δεν ενδιέφερε την ΑΕΚ. Στόχος μιας ομάδας με προσφυγικές ρίζες, ήταν η συμπαράσταση στους Σέρβους Ορθόδοξους Χριστιανούς, στέλνοντας μήνυμα ειρήνης.
«Εύχομαι, όπως η ημέρα που διεξάγεται ο αγώνας είναι η ημέρα της Σταύρωσης του Χριστού, να αποτελέσει την ημέρα της Ανάστασης, για τον λαό της Σερβίας», δήλωσε ο πρόεδρος της ΑΕΚ, πριν την αναχώρηση για το Βελιγράδι. Όλοι οι παίκτες και το τεχνικό επιτελείο δέχθηκαν να ταξιδέψουν. Γνώριζαν, ότι πήγαιναν σε μία εμπόλεμη ζώνη και κανείς δεν εγγυάτο την ασφάλειά τους. Όμως, δεν δίστασαν στιγμή.
Την αποστολή συνόδευαν, επίσης, ο Μανώλης Γλέζος, ο Γιώργος Κατσιφάρας, ο Θόδωρος Κασσίμης, ο Νικήτας Κακλαμάνης, ο Γιάννης Βούρος κ.α….
Η ΑΕΚ στο Βελιγράδι.
Όταν η αποστολή έφτασε στο Βελιγράδι, η υποδοχή ήταν ενθουσιώδης. Οι ελληνικές σημαίες κυμάτιζαν, μαζί με τις σερβικές. Ο κόσμος χειροκροτούσε και φώναζε συνθήματα ειρήνης και ανθρωπιάς….
Μάλιστα, ο Σέρβος πρόεδρος Μίλαν Μιλουτίνοβιτς υποδέχθηκε, με θέρμη και ευχαριστίες, την αποστολή της Ένωσης. Πριν τον αγώνα, οι παίκτες της ΠΑΡΤΙΖΑΝ και της ΑΕΚ παρατάχθηκαν στο κέντρο του γηπέδου και ύψωσαν ένα πανό:
«ΝΑΤΟ σταμάτησε τον πόλεμο – Σταμάτησε τους βομβαρδισμούς»
Το πλήθος επευφημούσε, στις κερκίδες. Οι φίλαθλοι που κατάφεραν να παρευρεθούν, λόγω του πολέμου, ήταν 15 χιλιάδες. Στο ημίχρονο του αγώνα, οι παίκτες φύτεψαν μία ελιά, από την Αρχαία Ολυμπία, στον περίβολο του σταδίου. Συμβόλιζε το ρίζωμα των ιδανικών του αθλητισμού.
Στα αποδυτήρια, κατά το ημίχρονο, οι παίκτες της ΑΕΚ, λόγω του Πάσχα, ήταν Μεγάλη Τετάρτη ο αγώνας, έδωσαν κόκκινα αυγά και τσουρέκια στους Σέρβους παίκτες, στα αποδυτήρια και οι Σέρβοι τους πρόσφεραν ψωμί και αλάτι, όπως προστάζει το σερβικό έθιμο, για την υποδοχή φίλων.
Όταν οι δύο ομάδες εμφανίστηκαν, για το δεύτερο ημίχρονο, τα χειροκροτήματα ήταν παρατεταμένα, για ακόμη μία φορά. Ο Τύπος της εποχής έγραφε, ότι :
«Ποτέ, φιλοξενούμενη ομάδα δεν χειροκροτήθηκε τόσο έντονα, όσο η ΑΕΚ, στο λαβωμένο Βελιγράδι».
Στο 61ο λεπτό, το γήπεδο κατακλύστηκε από θεατές, που είχαν πήδησαν τα διαχωριστικά διαζώματα και με ελληνικές και σέρβικες σημαίες έτρεχαν να αγκαλιάσουν τους παίκτες φωνάζοντας «ΑΕΚ» και «Ελλάς». Το θέαμα ήταν πρωτόγνωρο και συγκινητικό!
Για την ιστορία, το ματς έληξε 1-1, με σκόρερ τον Σέρβο Κέζμαν και τον Έλληνα Ζουμπούλη.
Κατά το σούρουπο, η αποστολή της ΑΕΚ πήρε το δρόμο της επιστροφής, ενώ οι Σέρβοι φίλαθλοι έφευγαν, βιαστικά, για να προλάβουν να κρυφτούν, στα καταφύγια, γιατί οι νύχτες ήταν πολύ επικίνδυνες, στο Βελιγράδι. Όταν έπεφτε το σκοτάδι, τα ΝΑΤΟϊκά βομβαρδιστικά σκορπούσαν το θάνατο, με απανωτούς πυραύλους!
Την επόμενη μέρα, το πούλμαν της ΑΕΚ έφτασε στην Αθήνα. Η ΑΕΚ είχε δώσει κουράγιο στους Σέρβους. Αυτό μπορούσε να κάνει και ΤΟ ΕΚΑΝΕ!!!
