7 Μαΐου 2011. Μία από τις πιο μάγκικες, πιο ΑΕΚ στιγμές όλων των εποχών.
Η ομάδα χάντμπολ της ΑΕΚ έγραψε ιστορία μέσα στη Μίκρα, κατακτώντας το πρώτο πρωτάθλημα της ιστορίας της με έναν τρόπο που μόνο η Ένωση θα μπορούσε να το κάνει: με ανατροπή-θαύμα στα τελευταία δευτερόλεπτα απέναντι στον ΠΑΟΚ.
Η ΑΕΚ βρέθηκε να χάνει με 22-20 λίγο πριν το φινάλε, μέσα σε μια «καυτή» έδρα που είχε ήδη αρχίσει να πανηγυρίζει τον τίτλο του ΠΑΟΚ. Όμως εκείνη η ομάδα του Γιάννη Αρβανίτη δεν είχε πει την τελευταία της λέξη.
Με ψυχή, τρέλα και απίστευτη πίστη, η Ένωση επέστρεψε από την κόλαση. Παίζοντας χωρίς τερματοφύλακα στα τελευταία δευτερόλεπτα, έφερε το ματς στα ίσα και στα τελευταία επτά δευτερόλεπτα βγήκε στην τελευταία επίθεση για το πρωτάθλημα.
Και τότε ήρθε η στιγμή που έμεινε για πάντα χαραγμένη στην ιστορία της ΑΕΚ.
Ο Χριστόφορος Μπακαούκας πήρε την ευθύνη, εκτέλεσε στο τελευταίο δευτερόλεπτο και έγραψε το 22-23 μέσα στη Μίκρα. Η περιγραφή «κι όμως πρόλαβε» ακούστηκε σαν ουρλιαχτό λύτρωσης για κάθε ΑΕΚτζή.
Οι παίκτες της Ένωσης ξέσπασαν σε έξαλλους πανηγυρισμούς μέσα στο γήπεδο, ενώ ο κόσμος της ΑΕΚ σε όλη την Ελλάδα βγήκε στους δρόμους για να γιορτάσει τον πρώτο τίτλο μετά από χρόνια για την οικογένεια της Ένωσης.
Η επιστροφή της αποστολής από τη Θεσσαλονίκη εξελίχθηκε σε κιτρινόμαυρη παράνοια. Το πούλμαν σταματούσε σε κάθε πόλη, με οπαδούς της ΑΕΚ να έχουν βγει μέχρι και στην Εθνική Οδό για να αποθεώσουν τους πρωταθλητές.
Λίγο μετά τις 2 τα ξημερώματα, η αποστολή έφτασε στη Νέα Φιλαδέλφεια και ακολούθησαν σκηνές που δεν ξεχνιούνται. Ο Μπακαούκας κατέβηκε από το πούλμαν με την κούπα στους ώμους των οπαδών και η πόλη πήρε φωτιά.
Ήταν η νύχτα που η ΑΕΚ απέδειξε ξανά πως δεν πεθαίνει ποτέ. Ότι ακόμα και όταν όλα μοιάζουν χαμένα, πάντα βρίσκει τρόπο να σηκώνεται.
