Υπάρχουν μεταγραφές που περνούν απαρατήρητες. Υπάρχουν αποχωρήσεις που δεν προκαλούν ιδιαίτερο θόρυβο. Και υπάρχουν περιπτώσεις που χτυπούν καμπανάκια για ολόκληρο τον οργανισμό μιας ομάδας. Η υπόθεση του Άγγελου Λιάκου ανήκει ξεκάθαρα στη δεύτερη κατηγορία.
Ο κορυφαίος ποδοσφαιριστής της Κ15 της ΑΕΚ, ένα παιδί που όλη τη χρονιά ξεχώριζε μέσα στο γήπεδο, ένας διεθνής με την Εθνική Ελλάδας, ένας ποδοσφαιριστής που θεωρούνταν από τα μεγαλύτερα πρότζεκτ της ηλικίας του, φεύγει από τα Σπάτα και συνεχίζει στον ΠΑΟΚ.
Πώς γίνεται να συμβαίνει αυτό στην ΑΕΚ του 2026; Πώς γίνεται να συμβαίνει αυτό στην ΑΕΚ του Ηλιόπουλου;
Γιατί εδώ δεν μιλάμε απλά για μία μεταγραφή ενός πιτσιρικά. Μιλάμε για μία ομάδα που εδώ και χρόνια ψάχνει απεγνωσμένα να βγάλει τα δικά της παιδιά. Μιλάμε για έναν σύλλογο που ακούει διαρκώς την ίδια κριτική. Ότι πέρασαν χρόνια, πέρασαν γενιές ποδοσφαιριστών από τις ακαδημίες και στο τέλος η συζήτηση καταλήγει πάντα στο ίδιο όνομα. Στον Κώστα Γαλανόπουλο. Τον μοναδικό ποδοσφαιριστή που μπορεί να λέει η ΑΕΚ ότι έχει βγάλει από τα σπλάχνα της. Την ώρα που οι μεν βγάζουν Κωνσταντέλιες και οι δε Κωστούλες που τους πουλάνε 40 εκατομμύρια ευρώ!
Δεν γίνεται η ΑΕΚ του 2026 να συνεχίζει να ψάχνει τον επόμενο ποδοσφαιριστή που θα στελεχώσει την πρώτη ομάδα και την ίδια στιγμή να χάνει τα μεγαλύτερα ταλέντα της από τους ανταγωνιστές της. Δεν γίνεται να επενδύεις χρήματα, εγκαταστάσεις, ανθρώπους και χρόνο στις ακαδημίες και όταν έρχεται η στιγμή να προστατεύσεις έναν ποδοσφαιριστή που ξεχωρίζει, να τον βλέπεις να φεύγει.
Και εδώ έρχεται αναπόφευκτα το όνομα του Γιώργου Γεωργιάδη.
Δεν γίνεται να έχεις την απόλυτη στήριξη της διοίκησης, να είσαι το αφεντικό, να έχεις χρήματα για να κάνεις ό,τι θέλεις, να έχεις έναν ιδιοκτήτη με τόσο πάθος και τόση όρεξη για να φτιάξει το κομμάτι των ακαδημιών, των παιδιών της ΑΕΚ, κι εσύ να πέφτεις σε ένα τέτοιο λάθος. Είναι κάτι πάρα πολύ λυπηρό και βγαλμένο από άλλες εποχές της ΑΕΚ.
Ακριβώς γι’ αυτό η συγκεκριμένη εξέλιξη προκαλεί ακόμα μεγαλύτερη απορία.
Αν όντως οι ακαδημίες βρίσκονται σε καλύτερο δρόμο, αν όντως η ΑΕΚ δίνει πλέον προτεραιότητα στην παραγωγή ποδοσφαιριστών, αν όντως έχει δημιουργηθεί ένα νέο μοντέλο λειτουργίας, τότε πώς χάθηκε ο Λιάκος; Πώς έφτασε ο ΠΑΟΚ να πείσει ένα από τα μεγαλύτερα ταλέντα της ΑΕΚ να αλλάξει φανέλα;
Και κυρίως, πώς δεν είχε εξασφαλιστεί εγκαίρως ότι ένα τέτοιο παιδί θα αποτελέσει κομμάτι του μέλλοντος της ομάδας;
Η ΑΕΚ δεν έχει την πολυτέλεια να χάνει τέτοιες περιπτώσεις. Όχι επειδή κάθε 15χρονος θα γίνει απαραίτητα μεγάλος ποδοσφαιριστής. Κανείς δεν το γνωρίζει αυτό. Αλλά επειδή οι μεγάλες ομάδες χτίζουν το μέλλον τους προστατεύοντας τα μεγαλύτερα ταλέντα τους και όχι αφήνοντάς τα να φεύγουν.
Η ουσία δεν είναι μόνο ο Άγγελος Λιάκος. Η ουσία είναι το μήνυμα που στέλνεται. Ότι ένα παιδί που ξεχώρισε όσο λίγα στις ακαδημίες της ΑΕΚ βρήκε καλύτερη προοπτική αλλού.
Και αυτό, όσο κι αν προσπαθήσει κανείς να το ωραιοποιήσει, είναι μια σοβαρή ήττα για το αναπτυξιακό πλάνο του συλλόγου.
Γιατί αν η ΑΕΚ θέλει πραγματικά να σταματήσει να λέει ότι έβγαλε μόνο τον Γαλανόπουλο τα τελευταία χρόνια και να έχει στο δυναμικό της αθλητές από τα σπλάχνα της που πονάνε την φανέλα, τέτοιες υποθέσεις δεν πρέπει απλά να αποφεύγονται. Πρέπει να θεωρούνται αδιανόητες.
Και δυστυχώς, στην περίπτωση του Λιάκου, η ΑΕΚ άφησε να συμβεί ακριβώς αυτό που δεν έπρεπε να συμβεί.
Γιώργο, πήρες κίτρινη κάρτα.
