Από τις 30 Ιουνίου μέχρι σήμερα, η αλλαγή στην Ερασιτεχνική ΑΕΚ δεν είναι απλώς μια αλλαγή προσώπου. Είναι μια αλλαγή νοοτροπίας. Ο Νίκος Παντερμαλής πήρε μια δύσκολη αποστολή και μέσα σε λίγες εβδομάδες άρχισε να δίνει στην «Μάνα ΑΕΚ» κάτι που έλειπε: σχέδιο, οργάνωση, επαγγελματισμό και κυρίως την αίσθηση ότι κάποιος ασχολείται πραγματικά με όλα τα τμήματα. Και πίσω από αυτή την επιλογή υπάρχει ένας άνθρωπος που πήρε την απόφαση να βάλει την ΑΕΚ πάνω από τα στενά όρια της ΠΑΕ: ο Μάριος Ηλιόπουλος.
Υπάρχουν στιγμές που ένας σύλλογος αλλάζει χωρίς να χρειάζεται να περιμένει χρόνια για να το διαπιστώσεις. Δεν χρειάζεται απαραίτητα ένας τίτλος, μια μεγάλη μεταγραφή ή μια εντυπωσιακή ανακοίνωση. Μερικές φορές αρκεί να κοιτάξεις τι έχει συμβεί μέσα σε μόλις σαράντα ημέρες.
Στις 30 Ιουνίου, στη Γενική Συνέλευση της Ερασιτεχνικής ΑΕΚ, ο Νίκος Παντερμαλής ανέλαβε επίσημα τον ρόλο του Εκτελεστικού Διευθυντή και μίλησε για «σχέδιο, όραμα και επαγγελματισμό». Εκείνη τη στιγμή θα μπορούσε κάποιος να πει ότι πρόκειται απλώς για μια ακόμη διοικητική αλλαγή. Σήμερα, όμως, η πραγματικότητα αρχίζει να τον διαψεύδει.
Γιατί ο Παντερμαλής δεν έμεινε στα λόγια.
Από την πρώτη ημέρα έδειξε ότι θέλει να δει την Ερασιτεχνική ΑΕΚ σαν έναν ενιαίο αθλητικό οργανισμό και όχι σαν ένα άθροισμα τμημάτων που λειτουργούν το καθένα μόνο του. Η μεταφορά των γραφείων στην «Αγιά Σοφιά» είναι χαρακτηριστικό παράδειγμα. Η ΑΕΚ επιστρέφει ουσιαστικά στο σπίτι της, δημιουργώντας μια νέα διοικητική βάση, αίθουσα συνεδριάσεων και μόνιμη τροπαιοθήκη. Δεν είναι απλώς αλλαγή διεύθυνσης. Είναι συμβολική και οργανωτική κίνηση.
Και το σημαντικότερο είναι ότι η νέα διοίκηση φαίνεται να έχει καταλάβει πως η Ερασιτεχνική δεν μπορεί να διοικείται με ερασιτεχνικούς όρους.
Το είπε ο ίδιος ο Παντερμαλής στη Γενική Συνέλευση: «Την αποκαλούμε Ερασιτεχνική, όμως δεν θα διοικηθεί με ερασιτεχνικό τρόπο, αλλά με σχέδιο, όραμα και επαγγελματισμό».
Μέσα σε αυτές τις εβδομάδες, αυτό ακριβώς βλέπουμε.
Και ίσως το πιο χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι το ποδόσφαιρο γυναικών.
Ένα τμήμα που η ΑΕΚ θέλει ξεκάθαρα να επαναφέρει στην κορυφή. Η παραμονή της αρχηγού Ελένης Στεφάτου, η ανανέωση της Σοφίας Κόγγουλη, η παραμονή της πρώτης σκόρερ Άντρη Βιολάρη και πλέον η παραμονή της Ντέπυ Χατζηνικολάου δείχνουν ότι δεν έγινε επιλογή να γκρεμιστεί ό,τι υπήρχε και να χτιστεί κάτι από το μηδέν. Κρατήθηκε ο κορμός και πάνω του χτίζεται η επόμενη ημέρα.
Και όταν η ΑΕΚ αποφάσισε να αποκτήσει τη Ζωή Νάση, μια κίνηση που σύμφωνα με το ρεπορτάζ δεν βρισκόταν στον αρχικό σχεδιασμό, ο Παντερμαλής δεν φοβήθηκε να παρέμβει προσωπικά. Ήθελε να αισθάνεται η ομάδα ασφάλεια στη θέση του τερματοφύλακα και επέμεινε για την ολοκλήρωση της μεταγραφής.
Λίγες ημέρες αργότερα ήρθε και η Μανίσα Καλιάν. Μία από τις κορυφαίες ποδοσφαιρίστριες της Ινδίας, μια μεταγραφή που επίσης δεν αποτελούσε μέρος του αρχικού σχεδιασμού και τελικά έγινε πραγματικότητα με προσωπικές ενέργειες του Εκτελεστικού Διευθυντή.
Αυτό είναι ίσως και το πιο ενδιαφέρον στοιχείο. Δεν μιλάμε μόνο για μεταγραφές που «έπρεπε» να γίνουν. Μιλάμε για έναν άνθρωπο που παρακολουθεί το τμήμα, βλέπει πού υπάρχουν ανάγκες και παρεμβαίνει για να το κάνει καλύτερο.
Το ίδιο ισχύει και έξω από τον αγωνιστικό χώρο.
Η γυναικεία ομάδα απέκτησε δική της σελίδα στο Instagram, όπως συμβαίνει στα κορυφαία ευρωπαϊκά κλαμπ. Η Nike ανέλαβε να ντύσει την ομάδα. Η προετοιμασία μεταφέρθηκε για πρώτη φορά εκτός Αθήνας, στα Καλάβρυτα, με συνθήκες που παραπέμπουν σε επαγγελματική ομάδα. Έξι φιλικά είχαν προγραμματιστεί μετά την επιστροφή στην Αθήνα.
Ακόμη και η επίσκεψη στο Μουσείο Καλαβρυτινού Ολοκαυτώματος είχε τη δική της σημασία. Για μια ομάδα όπως η ΑΕΚ, που κουβαλάει την προσφυγική μνήμη και την ιστορία της, ο αθλητισμός δεν μπορεί να είναι μόνο 90 λεπτά και ένα αποτέλεσμα. Είναι και ιστορία, μνήμη, παιδεία και αξίες.
Και όλα αυτά μέσα σε λίγες εβδομάδες.
Υπάρχει όμως και κάτι ακόμη που θεωρώ ακόμη πιο σημαντικό: η ΑΕΚ αρχίζει να επενδύει στον άνθρωπο.
Για πρώτη φορά, τα παιδιά των Ακαδημιών, αγόρια και κορίτσια από 8 έως 18 ετών, αποκτούν πρόσβαση σε δωρεάν εξετάσεις πρωτοβάθμιας φροντίδας υγείας μέσα από τη συνεργασία με το δίκτυο συνεργαζόμενων κλινικών. Παράλληλα, διευρύνθηκε η συνεργασία με το Ιατρικό Αθηνών ώστε να καλύπτει όλα τα τμήματα του αθλητικού οργανισμού.
Αυτό δεν είναι μεταγραφή. Δεν γράφει το όνομα κάποιου στην πρώτη σελίδα. Δεν πανηγυρίζεται με ένα βίντεο.
Είναι όμως από εκείνες τις αποφάσεις που δείχνουν πώς αντιλαμβάνεται ένας οργανισμός το μέλλον του.
Και κάπου εδώ φαίνεται ακόμη περισσότερο η φιλοσοφία του Παντερμαλή.
Από την ψηφιοποίηση της διοικητικής λειτουργίας και τη δημιουργία του νέου app, μέχρι την πιστοποίηση των επίσημων social media του AEK Athletic Club, υπάρχει μια προσπάθεια να δημιουργηθεί ένας σύγχρονος αθλητικός οργανισμός. Ένας οργανισμός όπου οι πληροφορίες, οι διαδικασίες και η επικοινωνία δεν θα εξαρτώνται από το «έλα μωρέ, κάπως θα γίνει».
Το «κάπως» τελειώνει.
Και αυτό είναι ίσως το μεγαλύτερο κέρδος αυτής της περιόδου.
Γιατί ο Νίκος Παντερμαλής δεν ήρθε στην Ερασιτεχνική για να διαχειριστεί απλώς την καθημερινότητα. Τουλάχιστον αυτό δείχνουν οι μέχρι τώρα πράξεις του. Ήρθε για να βάλει δομή.
Και εδώ πρέπει να γίνει ξεκάθαρη αναφορά και στον Μάριο Ηλιόπουλο.
Γιατί χωρίς τη δική του απόφαση, ο Παντερμαλής δεν θα βρισκόταν σήμερα σε αυτή τη θέση.
Ο διοικητικός ηγέτης της ΠΑΕ ΑΕΚ πήρε μια απόφαση που έχει μεγαλύτερη σημασία απ’ όσο ίσως φάνηκε αρχικά. Αντί να περιορίσει το ενδιαφέρον του στην ποδοσφαιρική ομάδα, επέλεξε να παρέμβει στην Ερασιτεχνική και να δημιουργήσει έναν θεσμικό ρόλο με ξεκάθαρες αρμοδιότητες.
Και δεν είναι η πρώτη φορά που το κάνει.
Όταν το τμήμα χάντμπολ αντιμετώπισε σοβαρά οικονομικά προβλήματα, ο Ηλιόπουλος έδωσε λύση καλύπτοντας τα έξοδα λειτουργίας του μέχρι το τέλος της σεζόν. Παράλληλα, μέσα από την ΑΕΚ και τη SEAJETS έχουν υπάρξει μια σειρά από κοινωνικές παρεμβάσεις, από τη στήριξη των Παιδικών Χωριών SOS μέχρι την πολιτική προστασία και την κοινωνική προσφορά.
Αυτό, λοιπόν, που βλέπουμε στην Ερασιτεχνική δεν είναι μια μεμονωμένη κίνηση.
Είναι συνέχεια μιας λογικής.
Και αυτή η λογική είναι ότι η ΑΕΚ πρέπει να είναι μεγάλη όχι μόνο όταν σηκώνει κούπες.
Πρέπει να είναι μεγάλη στον τρόπο που λειτουργεί.
Να προστατεύει τα παιδιά της. Να στηρίζει τις αθλήτριές της. Να δημιουργεί υποδομές. Να προσφέρει επαγγελματικές συνθήκες. Να αξιοποιεί την τεχνολογία. Να σέβεται την ιστορία της. Να δημιουργεί δεσμούς με την κοινωνία. Να κάνει τον φίλαθλο να αισθάνεται ότι η κάρτα διαρκείας της Ερασιτεχνικής δεν είναι απλώς ένα εισιτήριο, αλλά ένας τρόπος συμμετοχής σε μια μεγαλύτερη κοινότητα.
Και μέσα σε όλα αυτά υπάρχει ένα ακόμη στοιχείο που δεν πρέπει να περάσει απαρατήρητο: η προσπάθεια να ξαναγίνει η ΑΕΚ ενωμένη.
Ο Παντερμαλής μίλησε από την πρώτη του ημέρα για ενότητα. Και η εικόνα που βγαίνει μέχρι σήμερα είναι μιας Ερασιτεχνικής που προσπαθεί να συνδεθεί περισσότερο με την ΠΑΕ, με την Ακαδημία, με τις αθλήτριες, με τους γονείς, με τον κόσμο.
Το είδαμε ακόμη και από την πρώτη ημέρα του στο γυναικείο ποδόσφαιρο, όταν βρέθηκε δίπλα στις Ακαδημίες, μίλησε με τους γονείς και τους ζήτησε να τον επισκεφθούν και να του πουν οι ίδιοι τα προβλήματα και τις ανάγκες τους.
Αυτό είναι διοίκηση με παρουσία.
Όχι από ένα γραφείο.
Στο γήπεδο.
Και τώρα έρχεται το Super Cup.
Η ανδρική ομάδα της ΑΕΚ βρίσκεται στο Ηράκλειο για τον τελικό με τον ΟΦΗ και διεκδικεί το πρώτο τρόπαιο της νέας σεζόν. Μπορεί εκ πρώτης όψεως ο τελικός αυτός να μην έχει άμεση σχέση με την Ερασιτεχνική. Στην πραγματικότητα, όμως, είναι ακόμη ένα κομμάτι της ίδιας μεγάλης εικόνας.
Η ΑΕΚ μπαίνει σε μια νέα αγωνιστική περίοδο ως πρωταθλήτρια Ελλάδας, με το βλέμμα στραμμένο στο Champions League, ενώ την ίδια στιγμή η Ερασιτεχνική προσπαθεί να οργανώσει από την αρχή τις δικές της βάσεις και να επαναφέρει τμήματα στην κορυφή.
Η εικόνα είναι αυτή μιας ΑΕΚ που θέλει να μεγαλώσει συνολικά.
Και το σημαντικότερο; Δεν περιμένει να έρθει πρώτα η επιτυχία για να οργανωθεί.
Οργανώνεται για να μπορέσει να διεκδικήσει την επιτυχία.
Αυτό είναι που προσωπικά μου κάνει μεγαλύτερη εντύπωση από όλα όσα έχουν γίνει από τις 30 Ιουνίου.
Δεν ξέρω αν η γυναικεία ομάδα θα πάρει το πρωτάθλημα. Δεν ξέρω πόσους τίτλους θα κατακτήσουν τα τμήματα της Ερασιτεχνικής. Δεν ξέρω πόσο γρήγορα θα αποδώσει η ψηφιοποίηση ή πόσο μακριά θα φτάσει το νέο μοντέλο λειτουργίας.
Ξέρω όμως τι έχει αλλάξει.
Μέσα σε περίπου σαράντα ημέρες, υπάρχουν ήδη χειροπιαστές κινήσεις.
Νέα διοικητική έδρα. Νέα οργανωτική φιλοσοφία. Ψηφιοποίηση. Υγειονομική κάλυψη. Επαγγελματικές συνθήκες στο γυναικείο ποδόσφαιρο. Νέες συνεργασίες. Ενίσχυση του ρόστερ. Παραμονή σημαντικών αθλητριών. Ακαδημίες στο επίκεντρο. Κοινωνικές δράσεις. Σύνδεση με την ΠΑΕ. Και πάνω απ’ όλα, ένας άνθρωπος που φαίνεται να βρίσκεται καθημερινά πάνω από τα προβλήματα και όχι απλώς να τα καταγράφει.
Ο Νίκος Παντερμαλής έχει ακόμη πολύ δρόμο μπροστά του. Και θα κριθεί, όπως όλοι, από το αποτέλεσμα σε βάθος χρόνου.
Αλλά για να είμαστε δίκαιοι, η πρώτη εικόνα είναι κάτι περισσότερο από θετική.
Και ο Μάριος Ηλιόπουλος αξίζει τα εύσημα για κάτι πολύ συγκεκριμένο: κατάλαβε ότι η ΑΕΚ δεν είναι μόνο η ΠΑΕ.
Η ΑΕΚ είναι η Μάνα ΑΕΚ, τα τμήματα, οι Ακαδημίες, τα παιδιά, οι αθλητές και οι αθλήτριες, οι άνθρωποι που εργάζονται καθημερινά γι’ αυτήν και φυσικά ο κόσμος της.
Αν αυτή η λογική συνεχιστεί, τότε η απόφαση της 30ής Ιουνίου μπορεί να αποδειχθεί πολύ πιο σημαντική απ’ όσο φάνηκε εκείνη την ημέρα.
Γιατί ίσως τότε να μην ξεκίνησε απλώς μια νέα διοίκηση.
Ίσως ξεκίνησε η προσπάθεια να γίνει η Ερασιτεχνική ΑΕΚ αυτό που πραγματικά πρέπει να είναι: ένας σύγχρονος, ισχυρός και επαγγελματικά οργανωμένος αθλητικός οργανισμός, αντάξιος του ονόματος και της ιστορίας της ΑΕΚ.
Και αυτό, για έναν Ενωσίτη, είναι από μόνο του λόγος να αισιοδοξεί.
