Μέχρι το Σάββατο πολλοί δημοσιογράφοι έβγαζαν εναλλάξ πρωταθλητή τον ΠΑΟ, και τον ΠΑΟΚ και ορισμένοι τον Ολυμπιακό. Από τη Δευτέρα γράφονται ειδικά άρθρα για το ποιος και πώς απ’ αυτούς δεν θα έρθει 4ος. Γιατί η 4η θέση, σε συνδυασμό με το αποτέλεσμα του τελικού Κυπέλου, εγκυμονεί κινδύνους.
Δεν ξέρω πόσες εμφανίσεις ακόμη μπορεί να κάνει η ΑΕΚ ίδιες με την προχθεσινή αλλά εμένα αυτή η εμφάνιση μου θύμισε πολύ την παλιά Δυναμό Κιέβου και την Εθνική Σοβιετικής Ένωσης του προπονητή Λομπανόφσκι. Δυο ομάδες που σχεδόν για μια δεκαετία τις σταματούσες μόνο με τη σφυρίχτρα. Όταν έπαιζαν δεν υπήρχε ο αντίπαλος στον αγωνιστικό χώρο. Όπως έγινε προχτές με τον ΠΑΟ. Όλες οι προπονητικές ιδέες του Αλμέιδα λειτούργησαν τέλεια, οι παίκτες έτρεχαν με συγκεκριμένο πλάνο, και πολλές φορές έπαιζαν ΚΑΙ για την εξέδρα. Αλλά ας θυμηθούμε τα παλιά:
Βέλγιο – ΕΣΣΔ, Μουντιάλ 1986
Ο ρόλος της διαιτησίας είναι αρκετές φορές προκλητικά βρώμικος. Αυτό είναι γνωστό, κι εγώ τώρα θυμήθηκα το Μουντιάλ του 1986 στο Μεξικό. Εκείνο το Μουντιάλ όπου δεν είχαμε μόνο το… χέρι του Θεού (του Μαραντόνα δηλαδή, στο ματς με την Αγγλία) αλλά και κάτι άλλο. Μια ακόμη τεράστια διαιτητική αδικία που συντελέστηκε. Στη θέση του θύματος ήταν οι Σοβιετικοί, που στις αφηγήσεις των Δυτικών είναι πάντα οι κακοί. Και εκείνες οι μέρες ήταν κομβικές. Η παλιά ΕΣΣΔ αυτοδιαλυόταν, Η Γκλάσνοστ και η περεστρόικα του Γκορμπατσόφ κατέστρεφε τον παλιό σύστημα. Η ΕΣΣΔ, ο φόβος και ο τρόμος του Ιμπεριαλισμού, είχε περιέλθει σε βαθειά κρίση. Έπρεπε όλα όσα είχε αναδείξει ως τότε να καταρρεύσουν και να μηδενιστούν. Και ο χώρος του ποδοσφαίρου, ειδικά σε χρονιά Μουντιάλ, συγκεντρώνει τα φώτα επάνω του. Έτσι ωμά, κυνικά και ανάλγητα είχαμε το στήσιμο ενός νοκ άουτ αγώνα.
Η σοβιετική ομάδα έμοιαζε πυραυλοκίνητη. Η ομάδα του Λομπανόφσκι είχε ως βάση της τη μεγάλη Ντινάμο Κιέβου η οποία, την ίδια χρονιά παίζοντας σπουδαία μπάλα, κατέκτησε το Κύπελλο Κυπελλούχων, νικώντας με 3-0 την Ατλέτικο Μαδρίτης. Ο Όλεγκ Μπλαχίν ήταν στην τελευταία χρονιά της σπουδαίας ποδοσφαιρικής του καριέρας, ενώ ο Ιγκόρ Μπελάνοφ είχε βραβευτεί με τη Χρυσή Μπάλα, ως ο κορυφαίος παίκτης εκείνης της χρονιάς.
Ο Λομπανόφσκι είχε ένα σύστημα που αναδείκνυε τα πρόσωπα και τις ικανότητές τους, «αυξάνοντας» τον αγωνιστικό χώρο και τα στενά όρια του γηπέδου. Το σημαντικό εξάλλου δεν ήταν η διάταξη των παικτών και το σύστημα, αλλά η συλλογικότητα στην εκτέλεση του πλάνου μιας και κάθε παίκτης έπρεπε να γνωρίζει και να αμύνεται αλλά και να επιτίθεται. Πρακτικά ήταν η συνέχεια της φιλοσοφίας του ολοκληρωτικού ποδοσφαίρου της Ολλανδίας του Ρίνους Μίχελς.
Οι Σοβιετικοί συνέτριψαν στην πρεμιέρα με 6-0 την Ουγγαρία του Ντέταρι, περιόρισαν σε ισοπαλία 1-1 τους Γάλλους και παίζοντας με τους αναπληρωματικούς πήραν την πρωτιά στη διαφορά τερμάτων του ομίλου, νικώντας με 2-0 τον Καναδά. Στο πρώτο νοκ άουτ ματς βρήκαν μπροστά τους το Βέλγιο, το οποίο είχε προκριθεί μεταξύ των καλύτερων τρίτων από το δικό του όμιλο.
Οι Σοβιετικοί στον αγώνα με το Βέλγιο προηγήθηκαν δύο φορές, με γκολ του Μπελάνοφ οι Βέλγοι όμως ισοφάρισαν, μόνο που και τα δύο γκολ τους προήλθαν από κραυγαλέα οφσάιντ. Ο Σουηδός διαιτητής Φρέντρικσον έκλεισε τα μάτια σε ένα ματς που έχει μείνει στην ιστορία ως μια από τις μεγαλύτερες σφαγές όλων των εποχών. Το ματς πήγε στην παράταση, οι Βέλγοι έκαναν το 4-2 με αμφισβητούμενα γκολ κι αυτά, για να κλείσει το σκορ με ένα τρίτο τέρμα του Μπελάνοφ, ολοκληρώνοντας το δικό του χατ-τρικ, που έμεινε χωρίς αντίκρισμα, μειώνοντας σε 4-3.
Την επόμενη ή μεθεπόμενη μέρα ο Ριζοσπάστης, όργανο της ΚΕ του ΚΚΕ, κυκλοφόρησε με πρωτοσέλιδο τις φωτογραφίας με τα 4 γκολ των Βέλγων που ήταν οφ σάιντ, και καταγγέλλοντας τον Δυτικό Ιμπεριαλισμό, αλλά το Μουντιάλ το κατέκτησε η Αργεντινή.
Αυτά τα έγραψα γιατί, ανεξάρτητα από όλα όσα μια ομάδα μπορεί να κάνει στο γήπεδο, υπάρχει ΠΑΝΤΑ Ο ΦΟΒΟΣ ΤΩΝ ΔΙΑΙΤΗΤΩΝ. Και αυτός ο φόβος είναι το μόνο που με απασχολεί για τον αγώνα της ΑΕΚ στην Τούμπα την Κυριακή. Προσοχή και ψυχραιμία λοιπόν μέχρι την Κυριακή το βράδυ.
