Κάποιες φορές το προφανές γίνεται αόρατο. Ενώ στέκει μπροστά στα μάτια μας εμείς αρνούμαστε να το δούμε. Και αναφέρομαι στην αριθμητική 3,1,0 που προκύπτει από την νίκη, την ισοπαλία και την ήττα κάθε ομάδας. Και ΔΕΝ υπάρχει μέριμνα για τον βαθμό δυσκολίας των παιχνιδιών, αν δηλαδή ο αντίπαλός σου είναι ο ΠΑΝΑΙΤΩΛΙΚΟΣ ή ο ΠΑΟΚ, ούτε και για το πού θα γίνει το ματς, δηλαδή εντός ή εκτός έδρας. Μια νίκη ΕΝΤΟΣ έδρας της ΑΕΚ με τα ΓΙΑΝΝΕΝΑ ή με την ΛΑΜΙΑ είναι ισάξια με μια νίκη της ΑΕΚ στην Τούμπα η στο Καραϊσκάκη.
Θέλω να πω πως. όπως ο ΠΑΟΚ και ο ΟΣΦΠ μπορούσαν την προηγούμενη αγωνιστική να κερδίσουν 3 βαθμούς και κέρδισαν τελικά 1, έτσι και η ΑΕΚ πήρε 3 βαθμούς και ο ΠΑΟ κανέναν. Οι αριθμοί και οι πράξεις τους είναι έτσι και ας μην μας αποπροσανατολίζουν. Η αριθμητική είναι άψυχη και άσπλαχνη, είναι στεγνή και στυγνή, είναι μια μάνα που μπορεί ασυγκίνητη να πουλήσει το παιδί της στο σκλαβοπάζαρο. Δεν καταλαβαίνει από δικαιοσύνη και από συναισθηματισμούς.
Αυτή η Κυριακή θα μοιάζει με Κυριακή των εκλογών. Θα ευχόμαστε να μην είναι η κάλπη γκαστρωμένη και χρειαστούμε και δεύτερη Κυριακή για να δούμε ποιος θα είναι ο Πρωθυπουργός. Δυο κολλητές ήττες από ΠΑΟΚ και ΟΣΦΠ είναι πιθανές – ντέρμπι είναι αυτά- και όλα θα εξαρτώνται από τους άλλους. Νίκη ή ισοπαλία απόψε και το όνειρο γίνεται πραγματικότητα.
Όταν οι άλλοι ασχολούνταν με τους διαιτητές στη Λαμία και στο Χαριλάου και το πόσο ενδιαφέρον θα δείξουν οι αμνοί που προορίζονταν για το σφαγείο, ο Αλμέιδα ασχολήθηκε με την ομάδα του κι έπαιξε σαν σε ΤΕΛΙΚΟ. Σου δίνεται η εντύπωση πως αυτή τη στιγμή την είχε σχεδιάσει από πολύ πριν και την ανέμενε. Αρκεί να ανατρέξει κάποιος σε δηλώσεις του τον Οκτώβρη, το Δεκέμβρη ή και πιο πρόσφατες.
Άδικο παιχνίδι το ποδόσφαιρο! Η Λίβερπουλ παλιά την τελευταία αγωνιστική έπαιζε εντός έδρας με τη δεύτερη Άρσεναλ. Ήταν η τελευταία αγωνιστική και η Άρσεναλ κέρδιζε το πρωτάθλημα ΜΟΝΟ με νίκη και μάλιστα με διαφορά 2 τερμάτων. Και νίκησε 2-0! Όπως κι εμείς έχουμε χάσει πρωτάθλημα με ήττα εντός έδρας από τον αδιάφορο Ιωνικό και μας μείναν οι σαμπάνιες του Ντέμη στο ψυγείο.
Ψυχρό αίμα ή άκρατος συναισθηματισμός την Κυριακή; Δεν μπορώ να προβλέψω την εικόνα του παιχνιδιού. Πάντα υπάρχουν και τα απρόοπτα, σαν αυτό του περσινού τελικού Κυπέλου με τον ΠΑΟΚ και την πρόωρη αποβολή του Ρότα. Και πάντα υπάρχει και ένας ακόμη παίκτης μέσα στο γήπεδο, ο ΔΙΑΙΤΗΤΗΣ. Ο οποίος παίζει κι αυτός μπάλα χωρίς να τη ακουμπάει με τα πόδια. Παραπέμπω στις επισημάνσεις του Σωφρόνη Τιγκιρίδη. Σε αυτά τα θέματα είναι ΑΡΙΣΤΟΣ γνώστης.
Μοιάζει κάπως αυτό το παιχνίδι και με τον αγώνα της Εθνικής μας στη Γεωργία. Ο Πογιέτ πήγε σαν φαβορί στην Τυφλίδα, έπαιξε ένα λογικό ποδόσφαιρο και στο τέλος άκαρδα αποκλείστηκε στα πέναλτι. Πιστεύω πάντως πως το αίμα και ο νους του Αλμέιδα είναι 100% Αργεντίνικος. Ο ίδιος είναι μια συνέχεια του Μαραντόνα, του ανθρώπου που ποτέ δεν «μάσησε» από εντός και εκτός έδρας και με οποιονδήποτε αντίπαλο. Έχει πάθος, φλόγα και στόφα νικητή. Και αυτά τα στοιχεία θα μπουν στο παιχνίδι της ΑΕΚ. Από το άλλο μέρος όμως και ο Λουτσέσκου παίζει την ποδοσφαιρική του υπόσταση.
Εύχομαι, σαν Αεκτζής, το Δρακουλίστικο στοιχείο της Ρουμάνικης σχολής να αποδειχτεί ανεπαρκές απέναντι στην ψυχή της Αργεντινής, την ψυχή της Εβίτα. Η φτώχεια και η εξαθλίωση του Βουκουρεστίου θα χάσουν από τις τενεκεδουπόλεις του Μπουένος Άιρες. Και αυτό το πρωτάθλημα θα δικαιώσει τον Αλμέιδα. Κάτι θα ωφεληθούμε σαν Έλληνες κι εμείς ανεξάρτητα του ποια ομάδα υποστηρίζουμε.
