Πού πάει το ποδόσφαιρο τελικά; Πόσο κόστισε η μεταγραφή του Εμπαπέ; Και πόσο θα πληρωθούν οι ντρίμπλες και τα τακουνάκια του;
‘Ένας δαιμονισμένος στρόβιλος πλανιέται πάνω από τον κόσμο του ποδοσφαίρου με κίνδυνο να το ρουφήξει. Ο στρόβιλος των εκατομμυρίων ευρώ και των δολαρίων. Διαβάζουμε για τα ποσά που ξοδεύονται για μεταγραφές και μας πιάνει ναυτία. Αυτός ο πληθωρισμός στον κύκλο εργασιών των ομάδων, που είναι αποτέλεσμα της φούσκας του μεταγραφικού κόστους, συμπαρασέρνει προς τα επάνω και τα εισιτήρια των αγώνων.
Το ποδόσφαιρο χαρίζει αλλά και συντηρεί την ελπίδα. Και αυτός είναι ένας από τους ουσιαστικούς λόγους που είναι τόσο δημοφιλές. Μόνο που η πραγματικότητα μας προσγειώνει απότομα. Η αρχή της εκτόξευσης σε αστρονομικά νούμερα έγινε από τη μεταγραφή του Νειμάρ από τη Μπαρτσελόνα στην Παρί. Μετά όλα δείχνουν σα να έχει χαθεί ο έλεγχος.
Πού είναι το ταβάνι σε όλο αυτό το αμόκ; Κανείς δεν μπορεί να μαντέψει με ασφάλεια. Τελευταία οι πάντες προσκυνούν τα πετροδόλαρα των Αράβων.
Εμένα αυτό που με ανησυχεί είναι πως και στην Ελλάδα, τηρουμένων των αναλογιών, οι ομάδες έχουν μπει σε αυτό τον τρελό χορό. Τα εισιτήρια ακρίβυναν πολύ. Το διαρκείας χρειάζεται ένα από τα 12 μηνιάτικα για να αγοραστεί. Πλέον δεν μπορεί ένας πατέρας να πάρει το γιο του και να πάνε μια Κυριακή στο γήπεδο, να δείξει του μικρού τι είναι η άσβεστη φλόγα που καίει μέσα του από παλιά. Τα δυο εισιτήρια θα κοστίσουν 1,5 μεροκάματο. Και το ποδόσφαιρο από άθλημα των φτωχών μετατρέπεται σιγά σιγά σε άθλημα των μικρομεσαίων.
Ευτυχώς που για τους πολλούς υπάρχει και η τηλεόραση που προσφέρει τη δυνατότητα με μικρή συνδρομή να φέρεις πολλά παιχνίδια στο σαλόνι του σπιτιού σου.
