Κυκλοφορώ κι όσο κυκλοφορώ, συναντώ αγωνιούντες οπαδούς της ΑΕΚ, που εξακολουθούν, παρά τα «venga» και τα «vamos» του Μάριου Ηλιόπουλου, να είναι επιφυλακτικοί και γεμάτοι απορίες. Βλέπετε, κάηκαν στο χυλό, που σέρβιραν, πέρυσι, Μήτσος και Μαθιός, οπότε, δικαιολογημένα, φυσούν και το γιαούρτι, το πλούσιο σε … «λιπαρές ελπίδες», που προσφέρει ο Μάριος Βένγκα Α΄. Για την ώρα, η ομάδα είναι για τα …γιαούρτια, αλλά γλυτώνει, ελέω Κυριάκου, που φροντίζει τις τιμές των γαλακτικών προϊόντων να βρίσκονται στα ύψη, μακριά από το βεληνεκές του πορτοφολιού του μέσου ΑΕΚτζή.
Ενισχύθηκε η ομάδα; Θα δώσουν λύσεις, ο Λαμέλα και ο Περέιρα; Τι θα γίνει με την άμυνα; O Μπρινιόλι και ο Στρακόσια θα καλύψουν επάξια τη θέση του τερματοφύλακα; Με τα στόπερ και τον κεντρικό επιθετικό θα γίνει κάτι ή θα ζήσουμε μια από τα ίδια;
Δεκάδες τα ερωτήματα των φίλων της ΑΕΚ, που θα μπορούσαν να απαντηθούν μ’ ένα «venga», δύο «vamos» κι ένα, «πάμε να κτίσουμε ομάδα, που θα τη ζηλεύουν οι ομάδες Ευρώπης», όπως είπε ο Μάριος και λούφαξαν, βάζοντας την ουρά κάτω από τα σκέλια, Μαδριλένοι, Καταλανοί, Βαυαροί και Βρετανοί «πολίτες», αλλά τα πράγματα δεν είναι τόσο απλά. Τα προβλήματα της ΑΕΚ είναι μεγάλα και, για την ώρα, δυσεπίλυτα. Εμφανίζονται στη διάρκεια του καλοκαιριού, γιγαντώνονται κατά τη μεταγραφική περίοδο, με λάθος επιλογές κι επικοινωνιακά παιχνίδια και ταλαιπωρούν την ομάδα στη διάρκεια της αγωνιστικής περιόδου.
Τι απαντήσεις να δώσεις στους ταλαιπωρημένους, αγωνιούντες φίλους της ΑΕΚ; Ότι ο μεταγραφικός σχεδιασμός δείχνει να έχει στηθεί όπως και πέρυσι, στο πόδι. Ότι, όπως και πέρυσι, έτσι και φέτος δαπανήθηκαν μεγάλα ποσά, για την ενίσχυση της ομάδας, σε θέσεις που είχαν ελάχιστη ανάγκη, σε σύγκριση με θέσεις, που εδώ και μήνες «κραυγάζουν» για άμεση ενίσχυση.
Ομολογώ, ότι η απόκτηση των Μπρινιόλι και Στρακόσια, για την πολύπαθη θέση του τερματοφύλακα, με είχε γεμίσει αισιοδοξία. Πίστευα, ότι η παρουσία του Ιταλού κέρβερου και του Αλβανού αίλουρου, κάτω από τα δοκάρια, θα ήταν καταλυτική, για την αποκατάσταση του κλίματος εμπιστοσύνης, στη θέση νούμερο 1. Το πίστευα και μάλιστα σε τέτοιο βαθμό, που πέταξα στο καλάθι των αχρήστων τα υπογλώσσια, που κατανάλωνα με τις χούφτες, στη διάρκεια της περυσινής αγωνιστικής περιόδου. Δυστυχώς, έπεσα έξω. Τα πρώτα δείγματα γραφής των νεοαποκτηθέντων είναι τέτοια, που σκέφτηκα να διπλασιάσω τη δόση των υπογλώσσιων, όμως δεν το έκανα, γιατί εξακολουθώ να πιστεύω, ότι τόσο ο Θωμάς, όσο και ο Λούκα, διαθέτουν τεράστια προσόντα και το μόνο που χρειάζονται, για να το αποδείξουν, είναι λίγη υπομονή και ένα μικρό …ξεμάτιασμα.
Η απόκτηση του Οντουμπάτζο, στη θέση του απίθανου, στα όρια του ανεκδιήγητου, Σιντιμπέ είναι σίγουρο, ότι θα βελτιώσει τη δεξιά πλευρά της ομάδας, όχι όμως και τη συνολική εικόνα της άμυνας. Οι Βίντα, Κάλενς, Μουκουντί, Μήτογλου και Χατζησαφί (λύση ανάγκης, όταν οι βασικοί στόπερ θα τα ‘χουν φτύσει) δεν έλυσαν το αμυντικό πρόβλημα του κέντρου της άμυνας. Γέλαγε το χειλάκι κάθε «πικραμένου», στη διάρκεια της περυσινής αγωνιστικής περιόδου, με τη λειτουργία των στόπερ, όταν η κούραση, αλλά και οι απουσίες, λόγω τραυματισμών ή καρτών, άλλαζε τη σύνθεση του αμυντικού διδύμου.
Γέλασαν ακόμα και τα …τσιμέντα, στις ποδοσφαιρικές εσχατιές του Γερεβάν, όταν οι «παιχταράδες» της ΝΟΑ έκαναν πάρτι, στη περιοχή της ΑΕΚ, κόντρα σε μια άμυνα που ήταν για τα θηρία. Η ανάγκη απόκτησης ενός η και δύο στόπερ, από το πάνω ράφι, κατέστη αδήριτος. Αν εξακολουθούν κάποιοι να μη το βλέπουν ή τυφλοί είναι ή ποδοσφαιρικά άσχετοι. Κι όταν λέμε από το πάνω ράφι, δεν εννοούμε το ράφι της κυρά-Κατίνας της «κοντής». Κι αν είναι να γίνει κάτι, ας γίνει το συντομότερο δυνατό, πριν την ψυλλιαστεί τη δουλειά ο Δημητράκης ο φαρμακοτρίφτης κι ανεβάσει την τιμή των υπογλώσσιων στα ύψη.
Μεσαία γραμμή; Α!!! Εδώ το πράγμα σοβαρεύει και αν δεν ληφθούν έγκαιρα τα προσήκοντα μέτρα, τότε ο Ματίας πρέπει να ενδυθεί την στολή του Αλέξανδρου του Μέγα, για να κόψει το «γόρδιο δεσμό», που ο ίδιος δημιούργησε, εκτός κι αν δεν είχε λόγο, στις βασικές επιλογές, οπότε, μάλλον ο Μάριος θα κληθεί να δώσει τη λύση.
Η μεσαία γραμμή της ΑΕΚ γεμάτη μέχρι τα μπούνια, στα όρια της ασφυξίας. Με Λαμέλα, Πινέδα, Περέιρα, αλλά και Γιόνσον, Σιμάνσκι, Ελίασον, Τσούμπερ, Άμραμπατ, Μάνταλο, αλλά και τους Γκατσίνοβιτς, Λιούμπισιτς, που παρ ολίγο να ξεχάσω, χωρίς να υπολογίζω τον Γαλανόπουλο και τ’ άλλα παιδιά. Οι περισσότεροι απ΄ αυτούς θα αλληλοσπρώχνονται, για να μη γράψω θα «σκοτώνονται», στην διάρκεια της περιόδου, για το ποιος θα πρωτοκαθίσει στον πάγκο, με την καλύτερη θέα, στον αγωνιστικό χώρο.
Και εκτός από τους τυχερούς «παγκίτες», θα είναι αρκετοί αυτοί, που θα ξεχαστούν στον καναπέ του σπιτιού τους. Για παράδειγμα, μόλις χθες έμαθα, ότι ο Πιζάρο είναι ακόμα εδώ. Και θα παραμείνει, μέχρι να βρεθεί ομάδα, που θα ενδιαφερθεί για …πάρτη του. Επίσης, δεν γνωρίζω τι γίνεται με τους δυο τερματοφύλακες, τον Στάνκοβιτς και τον Αθανασιάδη. Παραμένουν στην ομάδα ή ταξίδεψαν σε άλλες πολιτείες;
Υποθέτω, λοιπόν, για να μην το κουράζω, ότι, μετά από ώριμες σκέψεις, αναλύσεις και διαβαθμισμένες επιλογές κάλυψης αναγκών, έγιναν οι μεταγραφικές κινήσεις κι όχι για λόγους επικοινωνιακούς και για να χτιστεί το «image» μιας προεδράρας, που τα χώνει χοντρά. Είναι σίγουρο, ότι μεγάλα ονόματα της ομάδας, που συνέβαλαν στην κατάκτηση του νταμπλ, πριν 12 μήνες, δύσκολα θα βρίσκουν ακόμα και θέση στο πάγκο και πολύ πιο δύσκολα και σπάνια θα ξεκινούν στην εντεκάδα. Υπερβολές θα μου πείτε κι ότι ο ανταγωνισμός θα ανεβάσει το αγωνιστικό επίπεδο των παιχτών. Σωστή σκέψη, γιατί όλοι οι παίχτες θα είναι διαρκώς σε αγωνιστική ετοιμότητα. Κι όμως. Τα πράγματα δεν είναι τόσο απλά. Ο υψηλός εσωτερικός ανταγωνισμός δημιουργεί εντάσεις αντιπαλότητες, γκρίνιες, παράπονα, τριβές και, κυρίως, ποδοσφαιριστές που θα αισθάνονται «ριγμένοι». Είναι δύσκολη η δουλειά του προπονητή, να κρατήσει ισορροπίες, με ποδοσφαιριστές που δυσκολεύονται να αποδεχτούν το ρόλο του «κομπάρσου». Για σκεφτείτε το λίγο ψύχραιμα. Ξεκινούν στη μεσαία γραμμή, Γιόνσον, Πινέδα, Λαμέλα, Περέιρα, Ελίασον με Λιβάι κεντρικό επιθετικό. Αναλογιστείτε και μετρήστε πόσοι μένουν στο πάγκο και πόσοι στην εξέδρα και, μάλιστα, πόσοι απ’ αυτούς είναι εν ενεργεία διεθνείς.
Και το ουσιαστικότερο. Οι βασικές επιλογές, όπως ο Λαμέλα και ο Περέιρα είναι έτοιμοι να ανταποκριθούν στις αγωνιστικές απαιτήσεις του μοντέλου, που με βασικό χαρακτηριστικό το συνεχές πρέσινγκ έχει επιβάλλει ο Αλμέιδα ή ο Αργεντίνος θα πάει σε επιλογή μοντέλου, που να ανταποκρίνεται στο αγωνιστικό στυλ των νεοαποκτηθέντων; Μπέρδεμα και «γόρδιος δεσμός», στο κατώφλι της «Αγιά-Σοφιάς».
Κι αφού λυθεί ο «γόρδιος δεσμός», ένα είναι σίγουρο. Θα γυρίζει ο «Σαμουράι Ματίας» το βλέμμα στα αριστερά του και θα γεμίζει από παιχταράδες το οπτικό του πεδίο. Θα αισθάνεται τεράστια ικανοποίηση, με τη σκέψη, ότι το βάθος του πάγκου δίνει τους τίτλους. Και οι γκολτζήδες.
Πως είπατε; Οι γκολτζήδες; Οι παίχτες που έχουν το εύκολο γκολ; Ε, λοιπόν, χτυπήσατε φλέβα. Γιατί εδώ λιμνάζει, από χρόνια, το κεφαλαιώδες ερώτημα. Ποιος θα είναι ο φόβος και ο τρόμος, για τις άμυνες των αντιπάλων; Ποιος, ποιος, ποιος, ο μαύρος ο θεός; Και δεν αναφέρομαι στον κατά Φαίδωνα Θ(ε)ωμά. Για το σέντερ φορ μιλώ, όπως …μιλώ για τα παιδιά μου και ιδρώνω, όπως θα ιδρώνουν από αγωνία οι φίλοι της ΑΕΚ, όταν η μπάλα δεν θα βρίσκει δίχτυα. Ο Λιβάι Γκαρσία, πέραν του ότι κυκλοφορεί στους αγωνιστικούς χώρους, όπως τα Ι.Χ. στο δακτύλιο (λόγω συχνών τραυματισμών), δυσκολεύεται να βρει δίχτυα, με τη συχνότητα και την ευκολία, που ένα κλασικό φορ βρίσκει, απέναντι σε κλειστές υψηλού επιπέδου άμυνες. Και μη μου πει κανείς, για το χατ-τρικ, κόντρα στην αμυνάρα της Ίντερ ντ’ Εσκάλδες, γιατί θα ξεραθούν στα γέλια …Θωμάς, Λέβα και Χάαλαντ. Θυμηθείτε τι έγινε πέρυσι, που το χειλάκι των φίλων της ΑΕΚ γέλασε μόνο, με τις γκολάρες του Πόνσε.
Για να μην υπάρχει πίεση απόκτησης κεντρικού επιθετικού ολκής, μάλλον, θα χει βρει τη λύση ο Ματίας, με τους μέσους και αμυντικούς, οπότε, τι να το κάνεις το βαρβάτο σέντερ-φορ. Βίντα, δια πάσαν στημένην φάσιν και Περέιρα με Λαμέλα, για τα περαιτέρω. Κι αν, κάποια στιγμή, μάθει τη θέση ο Λιβάι και αποκτηθεί ο Κορέα ή κάποιος άλλος φορ, τότε, ο σούπερ Μάριο να ‘ναι καλά και οι συνεργάτες του. Τον μοσχοπουλάει, όπως έκανε με τον Πόνσε και πάει για τρέλες στις …Σεϋχέλες.
«Venga», μάγκες «Venga και Vamos». Με δεμένες ζώνες και, θερμή παράκληση, να κυκλοφορείτε με δεμένες τις ζώνες, μέχρι την ημέρα, που η ομάδα θα ‘χει κάνει βήματα στην Ευρώπη, με τον Ματίας και τον Μάριο να κερνούν ροδόσταμο, γιατί, πέρυσι, ο Δημήτρης και ο Σαμουράι μάς πότισαν φαρμάκι.
“El profesor”
