«Triste vals»! Το υπέροχο τραγούδι της Γιασμίν Λεβί, εξαιρετικά αφιερωμένο στο Ματίας, γιατί και ο αποκλεισμός είναι ένα όνειρο, όπως τόσα όνειρα που χάθηκαν. Αδυνατώ, βέβαια, ακόμα και σήμερα να συμβιβαστώ, με την ιδέα του αποκλεισμού. Έδωσα τη μάχη, στη διάρκεια της προηγούμενης νύχτας, για να απαλλαγώ από τον εφιάλτη, αλλά απέτυχα, παταγωδώς. Για κακή μου τύχη, παρακολουθούσα αυτό το διήμερο την ταινία «ο άνθρωπος του Βορρά», με τον πρωταγωνιστή να ανταμώνει το χάρο στις «πύλες της κόλασης» κι επηρεασμένος από τις εφιαλτικές εικόνες, με την ανάλογη μουσική υπόκρουση, ως «κολασμένος», αναζητούσα απαντήσεις, στα δεκάδες ερωτήματα, που πίεζαν τα κύτταρα του μυαλού μου, στα όρια εγκεφαλικής ασφυξίας.
Πάρτι είχαν στήσει, η ντροπή με την ξεφτίλα, στη μπάρα της σκέψης μου, ζητώντας από το διασυρμό δυο – δυο τα νοθευμένα σφηνάκια. Στη δίνη της απελπισίας και λίγο πριν με καταπιεί η Σκύλλα – ποιόν; εμένα τον «profesor», που εδώ και καιρό, ως άλλος Γκαμπριέλ Γκαρθία Μάρκες, είχα προαναγγείλει το χρονικό του ευρωπαϊκού «θανάτου» της «Ένωσης», – τινάχτηκα επάνω, όπως ο Ντουμπλάντις, την ώρα που περνάει τον πήχη των 6.25 μ., έριξα λίγο νερό στο πρόσωπό μου, βρήκα την ψυχική μου ηρεμία και, σιγά-σιγά, χωρίς να το καταλάβω …αποκοιμήθηκα. Μου ήταν αδύνατο να θυμηθώ την ελκυστική, θεαματική υπερομάδα του Ματίας Αλμέιδα, που έβγαζε μάτια όλων των αποχρώσεων, πριν από δώδεκα μήνες, όπως ο Στράτος αδυνατούσε να θυμηθεί το χρώμα τον ματιών της μεγάλης του καψούρας.Με είχαν ζώσει τα φίδια, τη βραδιά που η «κιτρινόμαυρη στρατιά» του Σαμουράι Ματίας, μέσα σε λιγότερο από 20 λεπτά, δέχθηκε τρία γκολ, από μια αγωνιστικά ανύπαρκτη ομάδα, με το πομπώδες όνομα «Ίντερ ντ’ Εσκάλδες». Το εκτός έδρας άνετο 4-0 και η πρόκριση δεν απομάκρυναν, ούτε στο ελάχιστο, τα φίδια που έκλεισαν ακόμα περισσότερο τον κλοιό, δημιουργώντας συνθήκες ασφυξίας, όταν η ομάδα γνώρισε την ήττα διασυρμό με 3-1, στο Γιερεβάν της Αρμενίας, από τη ΝΟΑ, μια ομάδα που μάλλον σε ναυτικό όμιλο παρέπεμπε και, ελαφρώς, σε βιβλική καταστροφή ανάλογης του κατακλυσμού.
Μ’ έτρωγαν τα μαύρα φίδια γι΄ αυτό και, παραμονή του αγώνα με την ΝΟΑ, έστειλα το μήνυμα: «Vamos a ganar» Ματίας, γιατί η ξεφτίλα είναι … επί θύραις. Έβλεπα να έρχεται, καλπάζοντας, ο διασυρμός. Η ομάδα έχοντας πιάσει πάτο ήταν έτοιμη να τον τρυπήσει, για να κατρακυλήσει στην άβυσσο της ευρωπαϊκής ανυπαρξίας.
Χτύπησα την καμπάνα του «Stade de France», όπως ο χρυσός ολυμπιονίκης Μίλτος Τεντόγλου και με στεντόρεια φωνή κραύγασα: «Από την Πέμπτη και μετά και ανεξάρτητα από το αποτέλεσμα, Ματίας, παίχτες και Μάριος, με σοβαρότητα και γενναιότητα, θα πρέπει να αντιμετωπίσουν τις αλήθειες, όσο πικρές κι αν είναι αυτές, χωρίς ωραιοποιήσεις και κούφια λόγια, να δώσουν απαντήσεις και να πάρουν τα αναγκαία μέτρα, γιατί η αγωνιστική περίοδος ξεκίνησε και ο «βασιλιάς» δεν μπορεί πια να κρύβεται. Όλοι, κι όχι μόνο τα παιδιά, βλέπουν ότι είναι «γυμνός».
Αν και «χαλκεόφωνος» δεν εισακούστηκα ή καλύτερα απευθύνθηκα …εις ώτα μη ακουόντων. Σύμπασα η τεχνική ηγεσία της ΑΕΚ, όπως όλα δείχνουν, έχει επιλέξει να ζει σ΄ ένα παράλληλο σύμπαν, μακριά από την καθημερινότητα και, μάλιστα, με φραγή στα εισερχόμενα μηνύματα. Γιατί τα μηνύματα ήταν πολλά και οι αναπάντητες κλήσεις πολύ περισσότερες.
Τα πρώτα μηνύματα στάλθηκαν, πέρυσι, τέτοια εποχή. Κανένας δεν απάντησε ή καλύτερα κανένας δεν τα διάβασε. Όλοι ήταν μεθυσμένοι, από το γλυκό ποτό της …κατάκτησης του νταμπλ. Κι ήρθαν οι απανωτοί αποκλεισμοί και από τις τρεις διοργανώσεις της ΟΥΕΦΑ. Εντάξει, παρέμεινε για λίγο στο Conference League, αλλά πως μπορεί να θεωρηθεί επιτυχία τη στιγμή που ο μεν ΠΑΟΚ έφτασε στα ημιτελικά κι ο Ολυμπιακός το κατέκτησε και μάλιστα στην “Αγιά-Σοφιά”.
Αναπάντητες κλήσεις στο πρωτάθλημα, με παταγώδεις αποτυχίες, εντός κι εκτός με Πανσερραϊκό, εκτός με Παναιτωλικό και Κηφισιά, χωρίς καμία ουσιαστική απάντηση, για την αγωνιστική κατρακύλα της ομάδας. Με συνθήματα του στυλ «είμαστε ενωμένοι κι αποφασισμένοι» και με δικαιολογίες ότι η ΕΠΟ, τα μαύρα κοράκια της διαιτησίας, αλλά και οι ομάδες «παραρτήματα» φταίνε, χρύσωνε το χάπι των αποτυχιών ο μίστερ «όλα τα σφάζω κι όλα τα μαχαιρώνω, με 90 εκ.» Μελισσανίδης.
Και φτάσαμε στη κορύφωση του δράματος, όπου αποκαλύφθηκε η …γύμνια του «Βασιλιά» Ματίας. Πολύ πριν τον πρόσφατο ευρωπαϊκό διασυρμό, με τον αποκλεισμό, από την παγκοσμίως άγνωστη ΝΟΑ. Το γράφω και δεν το πιστεύω. Την παγκοσμίως άγνωστη ΝΟΑ. Θα το γράψω, κάποια στιγμή και για λογαριασμό των ενόχων, 100 φορές μήπως και το πιστέψω.
Και δεν συμμερίζομαι και, κυρίως, δεν συντάσσομαι, με όλους αυτούς που απλώνουν δίχτυ προστασίας του προπονητή και των παιχτών, για το «καλό της ομάδας». Δεν προστατεύεται το καλό και η εύρυθμη λειτουργία της ομάδας, με το κουκούλωμα της όλης ιστορίας, την τακτική του «πάμε παιδιά και δεν πειράζει, ΑΕΚ στα εύκολα ΑΕΚΑΡΑ στα δύσκολα» κι άλλες άνευ ουσίας αστειότητες, για να μην πω και παρεξηγηθώ, γελοιότητες, που επιτείνουν το πρόβλημα, αντί να δίνουν λύσεις. Το ίδιο δίχτυ προστασίας απλώθηκε πέρυσι, όταν η ομάδα διασύρθηκε στην Ευρώπη και το ίδιο παρέμεινε στη διάρκεια της χρονιάς, για να προστατεύσει προπονητή, κυρίως και ελαφρώς κάποιους παίχτες, που από δικά τους λάθη χάθηκε ο τίτλος.
Για να μην ξεχνάμε, λοιπόν και κυρίως να μην συγκαλύπτουμε πρόσωπα, ευθύνες και καταστάσεις, μια βραδιά στην κατάμεστη από κόσμο Τούμπα, η ΑΕΚ αγκάλιασε τον τίτλο, αλλά τόσο χαλαρά, που ήταν αρκετή μια κραυγή, για να τον χάσει για πάντα. Ήταν ο μικρός Γιάννης, που μες την παραζάλη της διαφαινόμενης ήττας και απώλειας του τίτλου, από την ομάδα του, απελπισμένα φώναξε, «ο Βασιλιάς είναι γυμνός, είναι γυμνός». Και τότε, ως δια μαγείας, όπως και στο παραμύθι του Άντερσεν, είδαν όλοι, ότι ο βασιλιάς ήταν γυμνός.
Η βραδιά εκείνη κι όσες ακολούθησαν, έδωσαν απαντήσεις, στα ερωτήματα που διατύπωναν οι φίλοι του ποδοσφαίρου. Και, κυρίως, στο βασικό ερώτημα. Που και πως κρίθηκε το πρωτάθλημα;
Ε, λοιπόν, είμαι πεπεισμένος, ότι ο τίτλος, πέραν από τις όποιες επιτυχίες ή αποτυχίες των ομάδων, οι τρεις αναμετρήσεις της ΑΕΚ, με τον ΠΑΟΚ, έκριναν τον τίτλο. Αν έστω και σ΄ έναν απ΄ αυτούς, η “Ένωση” είχε νικήσει, θα είχε πανηγυρίσει τον τίτλο. Και στους τρεις, όμως, ζωτικής σημασίας αγώνες, ο Ματίας έμεινε μετεξεταστέος.
Πολύ γρήγορα και για να μην σας κουράζω, αναφέρω τις αναμετρήσεις, με την επισήμανση, ότι και στους τρεις αγώνες, η ΑΕΚ προηγήθηκε, στο σκορ. Λίγο πριν την άνοιξη, στον εκτός έδρας αγώνα με τον ΠΑΟΚ, στη Τούμπα, η ΑΕΚ προηγήθηκε 1-0 κι όλα έδειχναν, ότι θα έκλεινε νικηφόρα το παιχνίδι. Μια λάθος επιλογή, όμως, του Αλμέιδα οδήγησε το παιχνίδι στην ισοπαλία. Η επιλογή του να αποσύρει από το παιχνίδι τον Ρότα και στη θέση του να μετακινήσει τον κορυφαίο, μέχρι εκείνη τη στιγμή, παίχτη της μεσαίας γραμμής, Πινέδα, στη θέση του δεξιού αμυντικού, υπήρξε ολέθρια για την ΑΕΚ κι έκρινε το αποτέλεσμα. Η ΑΕΚ αποδυναμώθηκε, στο κέντρο, σε τέτοιο βαθμό, που από τύχη απέφυγε την ήττα. Στο τελευταίο δεκάλεπτο, ο ΠΑΟΚ όχι μόνο πέτυχε γκολ, αλλά είχε δοκάρι και δυο τρεις σπουδαίες ευκαιρίες να πάρει τη νίκη.
Αγώνας για τα πλέι-οφ, στην “Αγιά-Σοφιά”. Η ΑΕΚ προηγήθηκε 2-0 του βασικού διεκδικητή του τίτλου ΠΑΟΚ (ο Παναθηναικός είχε τεθεί εκτός μάχης κι ο Ολυμπιακός, διαπρέποντας στην Ευρώπη και με τον Μεντιλίμπαρ στον πάγκο, μόλις ξεκινούσε τη νικηφόρα πορεία προς το τίτλο) κι όλα ήταν γιορτινά, στη Νέα Φιλαδέλφεια και με το άρωμα του τίτλου να διαχέεται στην ατμόσφαιρα, ωστόσο, στην αντεπίθεση διάρκειας του ΠΑΟΚ, στο δεύτερο ημίχρονο, ο Ματίας Αλμέιδα, θλιβερή φιγούρα των στίχων του Βάρναλη …«δειλοί, μοιραίοι κι άβουλοι αντάμα, προσμένουμε ίσως κάποιο θαύμα», άφησε την ομάδα έρμαιο, στις ορέξεις του ΠΑΟΚ, με αποτέλεσμα, το 2-0 να γίνει 2-2 κι όπως υποστήριξαν, δικαιολογημένα, κάποιοι παίχτες του ΠΑΟΚ, αν είχαν ένα ακόμα πεντάλεπτο στη διάθεσή τους, θα είχαν πάρει τη νίκη. Ο ΠΑΟΚ παρέμεινε ζωντανός και σε τροχιά τίτλου.
Ο αγώνας για τα πλέι-οφ, στη Τούμπα, υπήρξε το «βατερλώ» του Ματίας. Εκεί αποκαλύφθηκε, ότι ο βασιλιάς ήταν γυμνός. Στο 78΄ λεπτό (θα μείνει για πάντα χαραγμένο στη μνήμη μας, όπως και τα λεπτά που ακολούθησαν), η ΑΕΚ προηγήθηκε 2-1, αγκάλιασε τον τίτλο, όμως ο Ματίας, για λόγους που ποτέ δεν θα μάθουμε, έκανε τις ίδιες λάθος κινήσεις. Ενώ μπορούσε να “βάλει” τρίτο στόπερ, για να θωρακίσει την άμυνά του, κάτι που έκανε στον αμέσως προηγούμενο αγώνα με τον ΠΑΟ και, μάλιστα, με άριστα αποτελέσματα, έκανε το αδιανόητο, ως ιδανικός αυτόχειρας. Επανέλαβε το λάθος της αμέσως προηγούμενης αναμέτρησης στη Τούμπα. Déjà vu, που λένε και οι Γάλλοι. Απέσυρε τον Ρότα, πέρασε στο δεξί άκρο της άμυνας τον Πινέδα κι η ιστορία επαναλήφθηκε, στα χειρότερά της. Όχι μόνο ισοφάρισε ο ΠΑΟΚ, που θα ήταν αρκετό, για να πάρει η ΑΕΚ το πρωτάθλημα, αλλά, με οβιδιακή ανατροπή, μέσα σε λιγότερο από 8 λεπτά, πήρε τη νίκη με 3-2, που ήταν νίκη τίτλου, όπως αποδείχθηκε. Οι αγώνες που ακολούθησαν, κύλησαν χωρίς κάτι το απρόοπτο, με αποτελέσματα, απολύτως φυσιολογικά και ο Λουτσέσκου, με την παρέα του, πανηγύρισαν έναν τίτλο, που τον είδαν πολλές φορές αγκαλιά με την ΑΕΚ, πριν καταλήξει στη δική τους.
Σαν να μην πέρασε μια μέρα, από το τέλος Μαΐου, μέχρι και προχθές. Παρά την αλλαγή ιδιοκτησίας, τα Venga και τα Vamos του νέου ιδιοκτήτη Μάριου, που μπήκε φουριόζος, για να ρίξει τις στροφές του, σε μια πίστα πλημμυρισμένη από δάκρυα απογοήτευσης, οργής και αγανάκτησης των οπαδών της ΑΕΚ κι όπως ήταν απολύτως φυσιολογικό, στη δεύτερη στροφή, γκρεμοτσακίστηκε, τα πράγματα ακολούθησαν το δρόμο τους, με αποτέλεσμα η ΑΕΚ να γνωρίσει το απόλυτο ευρωπαϊκό διασυρμό.
Τα αποτελέσματα με τη ΝΟΑ και, κυρίως, οι εμφανίσεις της ομάδας είναι ακονόλιθοι της οργής και αγανάκτησης, που συσσωρεύεται στις τάξεις των οπαδών. Η απαίτηση για λύσεις ουσίας και μάλιστα, άμεσα, είναι κάτι παραπάνω από επιτακτική. Η ανάγκη έχει, εδώ και καιρό, καταστεί αδήριτος κι επιβάλλει, πριν και πάνω από όλα, την ανάληψη των ευθυνών, στο βαθμό που αναλογεί στον καθένα, για να καθαρίσει το τοπίο και, κυρίως, για να πάψει ο βασιλιάς να κυκλοφορεί «γυμνός». Μόνο έτσι, μπορεί να γίνει ένα νέο ξεκίνημα, με στόχο την επιστροφή της ομάδας, στις μεγάλες επιτυχίες.
Και κάτι τελευταίο. Δεν είμαι η μετεμψύχωση του Εμίλ Ζολά, για να απευθύνω «Κατηγορώ». Εξακολουθώ να πιστεύω και να εμπιστεύομαι τον Ματίας. Τον «Σαμουράι» Ματίας, όμως, της περιόδου 2022-23, που, με ταπεινότητα και χωρίς πολλά λόγια, έδωσε νέα πνοή και τεράστια προοπτική, κτίζοντας την πιο ελκυστική, θεαματική ΑΕΚ των τελευταίων χρόνων, που χαιρόσουν να την βλέπεις, στον αγωνιστικό χώρο. Δεν έχω, όμως, καμία εμπιστοσύνη στον «Ρόνιν» Ματίας των τελευταίων 12 μηνών. Στο χέρι του Αλμέιδα και, κυρίως, στην καρδιά και τη ψυχή του, κρύβονται τα «κλειδιά», για να απαλλάξει από τα δεσμά και να εμφανίσει και πάλι τον «Σαμουράι» που κρύβει μέσα του.
“El profesor”
