Οι παλινοστήσεις ελληνικών πληθυσμών ανά τα χρόνια – στην πλειοψηφία τους όχι και με τις καλύτερες συνθήκες – είχαν ως αποτέλεσμα άνθρωποι από κάθε γωνιά του ελληνισμού να επιστρέψουν και να δημιουργήσουν στην Ελλάδα. Ένα από τα πολλά που έφτιαξαν ήταν και η ΑΕΚ.
«Κάτι πρέπει να γίνει» ήταν η φράση που ακουγόταν όλο και πιο συχνά στο μικρό μαγαζάκι αθλητικών ειδών Λουξ του Αιμίλιου Ιωνά και του Κωνσταντίνου Δημόπουλου στην οδό Βερανζέρου. Έτσι, στις 13 Απριλίου του 1924 και ύστερα από πoλύωρη συζήτηση, η παρέα πήρε την τελική απόφαση για την ίδρυση ενός συλλόγου με την επωνυμία Αθλητική Ένωση Κωνσταντινουπόλεως. Ως έμβλημα επελέγη ασφαλώς ο Δικέφαλος Αετός και χρώματα το χρυσό και το μαύρο, όλα εμπνευσμένα από τη Βυζαντινή Αυτοκρατορία, για να θυμίζουν στους μεταγενέστερους την ένδοξη αθλητική παρακαταθήκη των Ελλήνων της Πόλης.
Το καταστατικό υπέγραψαν πάνω από σαράντα εκλεκτά μέλη της κωνσταντινοπολίτικης κοινότητας της Αθήνας. Η πρώτη στέγη της ΑΕΚ στήθηκε πρόχειρα στη ΧΑΝ (Χριστιανική Αδελφότητα Νέων), όπου η ΑΕΚ απέκτησε ένα δικό της γραφειάκι μετά από πρωτοβουλία του Νίκου Ελεόπουλου, που ήταν αντιπρόεδρος και καθηγητής του κολλεγίου Αθηνών.
Και τα χρόνια πέρασαν, οι τίτλοι πολλοί και κερδισμένοι με κόπο και αίμα, κόντρα σε ένα κατεστημένο που είχε διαρκώς απέναντί της. Πέρασαν και τα χρόνια που η «Ένωση» έπαιζε μακριά από τη φυσική της έδρα, το γήπεδο της Νέας Φιλαδέλφειας, το «Νίκος Γκούμας» ή όπως ορθότερα ονομάστηκε η υπερσύγχρονη νέα έδρα της ομάδας, η «Αγία Σοφία».
Η ΑΕΚ μέσα στα χρόνια αυτά έγινε η μάνα όλων προσφύγων. Κάθε της νίκη, μια νίκη των ανθρώπων αυτών που έχασαν τα πάντα και ξεκίνησαν από μηδέν για να μεγαλουργήσουν και πάλι.
Γι αυτό σε κάθε αγώνα, σε κάθε άθλημα, όπου χτυπάει η καρδιά της ΑΕΚ, χτυπά και η καρδιά του ελληνισμού και της ρωμιοσύνης. Κι όπως έχει γράψει ο Γιάννης Ρίτσος όπως και η ρωμιοσύνη, εκεί που πάει να σβήσει, να τη πετιέται από ‘ξαρχής και αντρειεύει και θεριεύει και καμακώνει το θεριό με το καμάκι του ήλιου…
