Το φοβερό γκολ του επιθετικού της ΑΕΚ στο εκτός έδρας παιχνίδι με τη Λαμία ψηφίστηκε χτες ως το καλύτερο της 1ης και της 2ης αγωνιστικής των πλέι οφ.
Τα άγρια χόρτα πάντα είναι πιο πικάντικα από τα ήμερα. Και οι αλανιάρες τσιπούρες πιο νόστιμες από αυτές του ιχθυοτροφείου.
Παίρνει τη μπάλα στο κέντρο περνά δυο παίκτες, δεν δίνει πάσα σε συμπαίκτη, περνά και άλλον έναν, ρίχνει μια βλοσυρή ματιά σε κάποιον άλλον παίκτη της Λαμίας που τον τζαρτζάρισε, επιμένει να μην δίνει την μπάλα στους ακροβολισμένους γύρω του συμπαίκτες και καθώς ακούει μέσα του μια φωνή να του ψιθυρίζει «τώρα κλώτσα με» ζυγίζει το πόδι και από 40 μετρά η μπάλα καρφώνεται στο γάμα!
Αλήθεια αναρωτηθήκατε ποτέ πώς διάολο μπαίνει ένα γκολ; Τι είναι αυτό που με ένα σπρώξιμο, ένα σουτ, ή με μια κεφαλιά οδηγεί την μπάλα στα δίχτυα; Και γιατί από μερικούς μπαίνει και μάλιστα εύκολα και από άλλους δεν μπαίνει ποτέ και με τίποτα;
Το αν θα είσαι ικανός να βάζεις γκολ δεν υπάρχει τρόπος να μπορεί να μετρηθεί. Για τον σέντερ φορ ούτε το ύψος, ούτε το βάρος, ούτε η ομορφιά, αλλά ούτε και η σωματοδομή μπορούν να καθορίσουν αν τον «θέλει» η μπάλα ή όχι. Για να μάθεις να βάζεις γκολ δεν υπάρχει σχολή να πας να γραφτείς. Μυστήρια πράγματα!
Το πώς θα βάλεις το γκολ μ’ έναν μυστήριο τρόπο το νιώθεις ήδη από τότε που αρχίζεις να περπατάς. Κι ύστερα στην αλάνα μαθαίνεις να στήνεσαι μέσα στην περιοχή μαζί με άλλους πέντε-έξι συμπαίκτες σου που όλοι θέλουν το ίδιο πράμα με σένα. Και εκεί επιβιώνεις ΕΣΥ. Βρίσκεις τον τρόπο να σκοράρεις και ύστερα ξανά και ξανά και έτσι γίνεσαι σέντερ φορ. Μπορεί και η μπάλα να σε ψάχνει με απαίτηση, να σου ψιθυρίζει κάθε τόσο: «τώρα κλώτσα με». Σιγά σιγά αποκτάς πείρα, μαθαίνεις πως το τόπι είναι μια ακατανόητη ιστορία, εμβαθύνεις ενστικτωδώς να κάνεις κάποιες κινήσεις που σε βοηθούν, ζητάς από τους συμπαίκτες σου να σε παίζουν και… σκοράρεις.
Με πλασέ, με βολέ, με μίτο, με το κεφάλι, με τον μηρό, με την κοιλιά, με το στήθος, με τα οπίσθια, ακόμη και με τα γεννητικά όργανα η μπάλα μπορεί να μπει στο δίχτυα. Κι αυτό το ξέρει καλά ο γκολτζής. Αρκεί η μπάλα να έχει κατεύθυνση προς το τέρμα. Σουτάρεις λοιπόν προς την αντίπαλη εστία και τα υπόλοιπα τα αφήνεις στην τύχη.
Το πρώτο γκολ του Γκαρσία στη Λαμία δεν το βλέπεις συχνά στο επαγγελματικό ποδόσφαιρο όπου όλα είναι πιεσμένα από την πειθαρχία και την ομαδικότητα. Θυμίζει αλάνα, τσιπούρα ελεύθερης βοσκής και άγρια χόρτα. Γι’ αυτό είναι ξεχωριστής ομορφιάς.
