Πατριάρχης Βαρθολομαίος:
«Η ΑΕΚ είναι ιδέα και οι ιδέες δεν αποθνήσκουν, ζουν, εμπνέουν και χαρίζουν αγάπη.»
Οδηγώ στην 3η Σεπτεμβρίου ώσπου φτάνω στην πλατεία Βικτωρίας. Μια ανατριχίλα ηδονής με κυριεύει. Το μυαλό κάνει τα δικά του. Αναπολεί.
Ωραίες εποχές. Το 1978 νοικιάζαμε σπίτι στο Καματερό, καινούργια δουλειά για μένα στους καφέδες, η γυναίκα μου να εργάζεται τηλεφωνήτρια στην πλατεία Βικτωρίας, στον ΟΤΕ κι εγώ στην απογευματινή της βάρδια να παίρνω μαζί την τρίχρονη κόρη μας και να πηγαίνω με το φορτηγάκι της δουλειάς να την φέρω στο σπίτι. Στο μυαλό μου εκείνη την εποχή ένας αξεδιάλυτος πολτός: το ποδόσφαιρο, η νέα δουλειά και η πολιτική, αλλά και το διάβασμα και το γράψιμο, εφόσον «μουτζούρωνα» κάποια ποιήματα τα οποία μια δεκαετία αργότερα εξέδωσα.
Παρκάριζα στην 3η Σεπτεμβρίου κι ο νους μου είχε καρφωθεί στον αγώνα που θα ξεκινούσε στη Νέα Φιλαδέλφεια. Με το ραδιόφωνο του αυτοκινήτου βρέθηκα νοερά στο γήπεδο. Οι φωνές των φιλάθλων ακούγονταν από τα ερτζιανά βραχνές αλλά βροντερές. Εναρκτήριο λάκτισμα και ο αγώνας αρχίζει.
Ο Μπάγεβιτς και ο Μαύρος να βάζουν γκολ με ευχέρεια, αλλά και ο νεοαφιχθής Δομάζος να κουμαντάρει το παιχνίδι μας. Ο Αρδίζογλου, μια μαγική αναρχία σε όλες τις εκφάνσεις της, και ο Νικολάου στην άμυνα στιβαρός και επιβλητικός. Στον πάγκο ο Πούσκας, ο προπονητής του δόγματος «βάζουμε περισσότερα γκολ και νικάμε».
Η φαντασία του κάθε ακουστικού ανθρώπου είναι ιδιαίτερα δημιουργική, σε αντίθεση με αυτήν του οπτικού. Ο οπτικός άνθρωπος τα έχει όλα στο πιάτο, τα βλέπει και τα ζει. Ο ακουστικός προσπαθεί να αναπλάσει ακαριαία τις εικόνες που ο εκφωνητής τού μεταφέρει με τα δικά του λόγια.
Παραλήρημα! Τα γκολ ήταν πολλά, δεν μπορούσαμε να τα μετρήσαμε. 6-1 την ΠΟΡΤΟ. Θρίαμβος! Αυτή η μεγαλειώδης νίκη επί μιας ομάδας με βαρύ Ευρωπαϊκό όνομα έμοιαζε σαν ψεύτικη, ήταν ένα όνειρο που μόνο παιδιά μπορούν να δουν. Και ο πιο φανατικός οπαδός, πριν αρχίσει το ματς, αδυνατούσε να φανταστεί το σκορ που προέκυψε.
Έκτοτε, όποτε περνώ έξω από το επιβλητικό κτίριο του ΟΤΕ στην 3η Σεπτεμβρίου μια ανατριχίλα ηδονής ξεχειλίζει μέσα μου.
Στην αναδρομή των χρόνων που πέρασαν, ακολούθησαν και άλλες σπουδαίες εμφανίσεις της ΑΕΚ σε Ευρωπαϊκά παιχνίδια και στο Ελληνικό πρωτάθλημα. Αξέχαστο μένει το ταξίδι στη Γιουγκοσλαβία για ένα ματς με την Παρτιζάν. Ένας αγώνας αγάπης και αλληλεγγύης μεταξύ δύο ομάδων που εκπροσώπησαν τους λαούς τους και αντιστάθηκαν στους φιλοπόλεμους στρατιωτικούς και πολιτικούς του ΝΑΤΟ και της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Ένας αγώνας χωρίς ηττημένη ομάδα.
Όμως αν κάνω έναν πρόχειρο απολογισμό δυστυχώς καταλήγω στο ότι οι χαρές που έχω πάρει από την ομάδα μου είναι λιγότερες από τις λύπες. Ίσως γιατί οι προσδοκίες μου υπήρξαν πάντα υπερβολικές. Και αναπολώντας όλα αυτά τα 60 χρόνια που είμαι δεμένος μαζί της καταλήγω πως η μνήμη μου αδυνατεί να ταυτιστεί με παίκτες, προπονητές και Προέδρους. Αυτό που μένει είναι αυτό που επιγραμματικά είπε ο Πατριάρχης Βαρθολομαίος:
«Η ΑΕΚ είναι ιδέα και οι ιδέες δεν αποθνήσκουν, ζουν, εμπνέουν και χαρίζουν αγάπη.»
