Διαβάζω δηλώσεις του Ματίας Αλμέιδα, για τον αγώνα της ΑΕΚ με τη Λαμία και βγαίνω από τα λιγοστά, λόγω καλοκαιριού, «μαϊμουδέ» ρούχα μου. Σκέφτηκα να τα σκίσω, αλλά λυπάμαι, τόσο τα «μπικικίνια», όσο και τον Βαλάντη, που θα χρειαστεί, με 38 και βάλε βαθμούς, να τρέξει στη «Σάντα Μπάρμπαρα», να μου φέρει τα καινούργια «επώνυμα».
Θυμάμαι και απορώ με την καρδιά μου, που αντέχει να πονά, ότι πέντε-έξι κολλητοί μου και δεκάδες, αν όχι εκατοντάδες φίλοι του Δικεφάλου, απογοητευμένοι, από το αποτέλεσμα και τη γενική εικόνα της ομάδας, αποχωρούσαν από το γήπεδο … «γ…σταυ..ζοντας. Έβριζαν θεούς και δαίμονες, έστελναν Ματίας, παίχτες και Μάριο, όχι στον … Άδωνη, για καφέ, αλλά σε ευαγή ιδρύματα της οδού Φυλής και της Λιοσίων, για τα περαιτέρω.
Τι δήλωσε ο προπονητής της ΑΕΚ, ο από τούδε και στο εξής «σκέτος» Ματίας Αλμέιδα, γιατί, με τις δηλώσεις και την εν γένει στάση του (παραβίασε βασικές αρχές του κώδικα Μπουσίντο), δεν μπορεί να φέρει τον τίτλο του «Σαμουράι»;
«Δεν είδα μια ομάδα να παίζει άσχημα». Δυνατό κτύπημα, κάτω από τη ζώνη. Κι όλοι αυτοί, που στη διάρκεια της αναμέτρησης έκαναν ντρίμπλες και προσποιήσεις, για να αποφύγουν το εγκεφαλικό; Δεν αποκλείεται κάποιοι να κτύπησαν το ψιλο-εγκεφαλικό τους, αλλά, δυστυχώς γι αυτούς, μόνο ενδελεχής κι εμπεριστατωμένος έλεγχος το αποκαλύπτει.
Σε ποια ποδοσφαιρική αρένα, οι εκατοντάδες «γ…σταυρ…ντες» εναπόθεσαν ελπίδες, έβγαλαν αναστεναγμούς, όπως ο Τόλης και κραυγές οργής και αγανάκτησης, όπως ο Βασίλης; Οι πέντε-έξι κολλητοί μου και οι δεκάδες φανατικοί οπαδοί της Ένωσης έπαθαν παράκρουση έπεσαν θύματα οφθαλμαπάτης κι έμπλεοι οργής, εκόντες-άκοντες, έτρεξαν να βρουν παρηγοριά στην αγκαλιά της συμβίας και κάποιοι λίγοι, τύποι μοναχικοί, στην αγκαλιά του Μορφέα.
Τελικά, που παρακολούθησαν τον αγώνα; Στην “Αγιά-Σοφιά”, στη Νέα Φιλαδέλφεια ή στο Μουσείο των παραισθήσεων, στην οδό Άστιγγος, στο Μοναστηράκι;
Κι εδώ αρχίζει το δράμα το δικό μου. Ως “profesor” πρέπει να δώσω τις πρέπουσες απαντήσεις, ανάλογες του ύφους, του ήθους, της καλλιέπειας και της αστικής ευγένειας, με την οποία γαλουχήθηκα, από πατέρα αγρότη και μητέρα βοσκοπούλα. «Μια βοσκοπούλα αγάπησα, μια ζηλεμένη κόρη …», γνωστό άσμα, που για την ώρα δεν θα μας απασχολήσει, αφού περί άλλων τυρβάζει ο “profesor”, εδώ και ώρα.
Αρχίζω και ψάχνομαι, «ενδοσκοπικά», γιατί συμφωνώ, με τους κολλητούς, όσο κι αν αυτό με πικραίνει, λόγω της συμπάθειας και της αδυναμίας, που τρέφω στο πρόσωπο του Ματίας. Όμως, άλλο η συμπάθεια και η αδυναμία κι άλλο η αντικειμενική προσέγγιση και ο σχολιασμός των γεγονότων. Η πραγματικότητα, πέραν του ότι είναι σκληρή και ανελέητη, είναι και …αμνήμων. Αποτυπώνει το σήμερα διαγράφοντας μονοκονδυλιά το παρελθόν. Η επίκληση του χθες, δεν περιλαμβάνεται στο λεξιλόγιό της, ενώ είναι απόλυτα ταυτισμένη με το σήμερα. Ρε, τι παθαίνω, με τον παραλογισμό που επικρατεί στο κιτρινόμαυρο στρατόπεδο. Με παρέσυρε το «ρέμα» κι άρχισα τις … αμπελοφιλοσοφίες.
Δεν μπορεί Ματίας να δηλώνεις ικανοποιημένος, όταν η ομάδα σου ισοφαρίζει, ασθμαίνοντας, τη Λαμία, στο 88΄. Αν ήταν η Άρσεναλ ή η Αταλάντα ή η …ΝΟΑ (αστειεύομαι) θα μπορούσες να δηλώσεις την όποια ικανοποίηση σε διακατείχε, για το αποτέλεσμα. Και δεν μπορούν τα δύο δοκάρια και η καλή εικόνα της ομάδας, στο τελευταίο 15λεπτο, να αποτελέσουν την κολυμβήθρα του Σιλωάμ, που ξεπλένει τα λάθη και τις αβελτηρίες του υπόλοιπου διαστήματος.
Διαθέτω, τώρα πια, διανύοντας τα … ήντα της ζωής μου κι έχοντας αποθηκεύσει στις κυψέλες του μυαλού μου …τόνους από μπάλα, την εμπειρία, δεν λέω τη γνώση και την εξ αυτής ωριμότητα να αντιμετωπίζω με ψυχραιμία, σοβαρότητα και κυρίως καλόπιστα τις όποιες καταστάσεις, χωρίς ανούσιους συναισθηματισμούς και φτηνές δικαιολογίες, πουλώντας …ΑΕΚοφροσύνη, σε τιμή ευκαιρίας!
Πιστεύω, σε αντίθεση με δεκάδες παπαγαλάκια και φερέφωνα των ΜΜΕ, ότι ουδείς κινείται στο απυρόβλητο. Ουδείς δικαιούται ομπρέλας προστασίας. Ουδείς Πάπας, με αλάθητα κι άλλες καθολικές …τρίχες.
Μ΄ αυτά και μ΄ αυτά, φτάσαμε στην ακτή του …Ρουβίκωνα. Ας τον διαβούμε κι ας σχολιάσουμε, με ψυχραιμία και με απόλυτο σεβασμό, τα πεπραγμένα του Ματίας Αλμέιδα.
Πρώτη επισήμανση. Η απόλυτα επιτυχημένη πρώτη χρονιά του Ματίας, με την κατάκτηση του ντάμπλ, πέρα από κάθε πρόβλεψη, δεν μπορεί να αποτελεί διαβατήριο, για την ελεύθερη και άνευ όρων πρόσβαση του Αργεντίνου και, μάλιστα στο διηνεκές, στην καρδιά του κάθε ΑΕΚτζή. Το τεράστιο έργο και η προσφορά του, στο μεγαλείο της ΑΕΚ, αναγνωρίστηκαν, όχι μόνο από τους οπαδούς της Ένωσης, αλλά και τον δημοσιογραφικό κόσμο, που τον ανακήρυξε κορυφαίο κόουτς της χρονιάς.
Η συνέχεια, όμως, ήταν άκρως απογοητευτική. Ο Ματίας, που αποθέωσε και λάτρεψε ο κόσμος της Ένωσης, χάθηκε, στα καταγάλανα νερά του Αιγαίου. Όπως ο Οδυσσέας εγκλωβίστηκε στα κάλλη της Καλυψούς και στα «μαγικά φίλτρα» της Κίρκης. Κι ήρθαν οι διαδοχικοί αποκλεισμοί και από τις τρεις διασυλλογικές διοργανώσεις της ΟΥΕΦΑ. Όνειρο τρελό, απατηλό και το Champions League και το Eropa League και το Conference League, όπου πρωταγωνίστησαν Ολυμπιακός και ΠΑΟΚ και, μάλιστα, οι «ερυθρόλευκοι» το σήλωσαν μέσα στην «Αγιά-Σοφιά».
Ο Ματίας των τελευταίων 12 μηνών είναι «κακέκτυπο» του προπονητή, που είχε εμφανιστεί στην ποδοσφαιρική σκηνή, την αγωνιστική περίοδο 2022-23 και είχε κλέψει την καρδιά κάθε ΑΕΚτζή. Ο Αλμέιδα του σήμερα εμφανίζεται θύμα των επιλογών και, κυρίως, των εμμονών του.
Η περίπτωση Λιβάι Γκαρσία είναι χαρακτηριστικό παράδειγμα των εμμονών του Αργεντίνου προπονητή. Για κάποιο λόγο, που μόνο ο ίδιος και ενδεχομένως οι συνεργάτες του γνωρίζουν, ο Ματίας θέλει, ντε και καλά, να επιβάλλει ως κεντρικό επιθετικό ένα «διαμάντι» του ποδοσφαίρου, που «γεννήθηκε» για να γράψει λαμπρή ιστορία σε επιθετικούς ρόλους, που έχουν ελάχιστη σχέση με τη δύσκολη και χαρισματική θέση του γκολτζή.
Στη διάρκεια της προηγούμενης αγωνιστικής περιόδου, θυσιάστηκαν δύο φορ, στο βωμό της εμμονής του Ματίας να καθιερώσει ως κεντρικό επιθετικό τον Γκαρσία. Ο χαρισματικός φορ Πόνσε, που έπαιζε, όταν ο Λιβάι απουσίαζε, λόγω τραυματισμού και ο Φαν Βέρτ, που έβγαλε …κάλους, στο πάγκο της Ένωσης. Και οι δύο αποτελούν παρελθόν για την ΑΕΚ. Ο μεν Πόνσε μοσχοπουλήθηκε, σε αμερικάνικη ομάδα, ο δε Φαν Βερτ ψάχνει τη χαμένη αγωνιστική του ταυτότητα, στους κόλπους του Ατρομήτου, στο Περιστέρι.
Η ΑΕΚ ξεκίνησε το πρωτάθλημα και για την ώρα συνεχίζει με τον Γκαρσία, τον επιρρεπή σε τραυματισμούς, ως κεντρικό επιθετικό, που συνεχίζει να απογοητεύει. Στον τελευταίο ισόπαλο εντός έδρας αγώνα με την Λαμία, αν είχαν φωνή, θα είχαν διαμαρτυρηθεί τα πετούμενα η αν υπήρχε η φιλοζωική εταιρία Νέας Φιλαδέλφειας, θα είχε στείλει επιστολή διαμαρτυρίας, για τις ελεύθερες βολές του Λιβάι, που θύμισε …Ντίνο Καμπά της δεκαετίας του ‘70. Ας με συγχωρήσει ο συμπαθής, κατά τ΄ άλλα, Λιβάι Γκαρσία, τον οποίο θεωρώ παιχταρά ευρωπαϊκής κλάσης, αλλά το κοστούμι του κεντρικού επιθετικού, που θέλει, ντε και καλά, να του φορέσει ο Αργεντινός κόουτς, δεν του πάει κι ας είναι …ιταλικής ραφής.
Ο Ματίας έχοντας χρεωθεί την παταγώδη αποτυχία του αποκλεισμού, από την “παγκοσμίως άγνωστη” ΝΟΑ είναι υποχρεωμένος να αναμετρηθεί με τις επιλογές του. Και πρέπει να το κάνει, το συντομότερο δυνατό, για να μην αναγκαστεί, ως ο κάπτεν Κουκ, να ανεβεί στο ψηλότερο κατάρτι, για να παρακολουθεί τις πρώτες θέσεις της βαθμολογίας, με το κιάλι.
Πρέπει να απαντήσει στο καυτό, θεμελιώδες ερώτημα, πως και πότε θα αξιοποιήσει το δίδυμο Λαμέλα – Περέιρα. Για την ώρα κι ενώ η ομάδα παραπαίει και οι δύο, άλλος λίγο κι άλλος πολύ, ζεσταίνουν τον πάγκο, με το Λαμέλα να παίρνει ελάχιστο, για το όνομα, την ποιότητα και την προσδοκόμενη προσφορά του, χρόνο.
Δυστυχώς, ο Ματίας Αλμέιδα, αντί να λύνει, δένει «γόρδιους δεσμούς». Πως θα λύσει το «γόρδιο δεσμό» της μεσαίας γραμμής; Πως θα αλλάξει το αγωνιστικό προφίλ της ομάδας, αφού κάτι τέτοιο επιβάλλει η απόκτηση δυο ή τριών μεγάλων ονομάτων; Πως θα χωρέσουν, ταυτόχρονα, στο ίδιο σχήμα, οι Πινέδα, Λαμέλα, Περέιρα, Λιβάι Γκαρσία, Γιόνσον ή Σιμάνσκι και ο νέος φορ, που θα αποκτηθεί, για να καλύψει θέση βασικού; Με τι καρδιά και, κυρίως, πως θα αποκλείσει τον Λιούμπισιτς, από το βασικό σχήμα, τον οποίο έχει βαφτίσει βασικό κι αναντικατάστατο, σε μια «περίεργη» θέση, με βάση το αγωνιστικό του παρελθόν.
Κλείνω, χωρίς κανένα σχόλιο, για την αμυντική λειτουργία της ομάδας, που αιωρείται, μεταξύ φθοράς και αφθαρσίας και, κυρίως, ανυπαρξίας. Έχω την αίσθηση, ότι είναι η «Αχίλλειος πτέρνα» της κιτρινόμαυρης ομάδας και, αν δεν υπάρξει άμεση βελτίωση, όσους «γόρδιους δεσμούς» κι αν λύσει ο Αλμέιδα, η χρονιά θα είναι μιά απ’ τα ίδια.
“El profesοr”
