Όνειρο ήταν και πάει. Όπως τόσα και τόσα όνειρα την τελευταία δεκαετία. Το όνειρο της πρόκρισης στα τελικά του EURO 16, του Παγκοσμίου Κυπέλλου του ‘18, του EURO του ‘20, του Παγκοσμίου του ‘22 και πάει λέγοντας, το ίδιο παραμύθι, ήταν ένα όνειρο, όπως όνειρο είναι και η πρόκριση στο EURO ‘24 . Κι όλοι εμείς, στο ίδιο έργο θεατές, παρακολουθούμε, εδώ και χρόνια προπονητές από την Ιταλία, την Ολλανδία, την λατινική Αμερική να πειραματίζονται στο κορμί μιας πρώην πρωταθλήτριας Ευρώπης, να υπόσχονται επιτυχίες πουλώντας φύκια, για μεταξωτές κορδέλες, να εφαρμόζουν τακτικές, που ουδεμία σχέση έχουν με τις αγωνιστικές προδιαγραφές του Έλληνα ποδοσφαιριστή.
Μετά από κάθε αποτυχία, σε κατάσταση πανικού, οι καθ’ ύλην αρμόδιοι μεγαλοπαράγοντες του ποδοσφαίρου, θέλοντας να αποποιηθούν τις ευθύνες τους, προχωρούν σε αλλαγές προπονητών, χωρίς πρόγραμμα και κυρίως χωρίς όραμα και προοπτική, για την εθνική ομάδα και το ελληνικό ποδόσφαιρο.
Κάτι ανάλογο αναμένεται να συμβεί και τώρα, με τον Πογιέτ. Με το σφύριγμα της λήξης του χθεσινού αγώνα και τον αποκλεισμό της εθνικής ομάδας, οι γνωστοί μηχανισμοί, τρίβοντας χαιρέκακα τα χέρια τους, άρχισαν να εξυφαίνουν τον γνωστό ιστό. Οι συνήθεις ύποπτοι μάνατζερ αναμένεται να επιτεθούν, σαν κοράκια, με νύχια γαμψά, στους παράγοντες της ΕΠΟ, προτείνοντας προπονητές αντικαταστάτες του Ουρουγουανού. Οι παράγοντες σε κατάσταση ομηρίας, λόγω της αποτυχίας, είναι έτοιμοι να ενδώσουν στις πιέσεις, επιλέγοντας κάποιο από τα βαριά ονόματα της λίστας των μάνατζερ.
Για τα μάτια του κόσμου, για τα παιδιά της ενημέρωσης, για το θεαθήναι, για αυτούς που λατρεύουν να αποθεώνουν εκείνους που μοιράζουν καθρεφτάκια σε ιθαγενείς. Γνωστή η ιστορία και άκρως επιτυχημένη η συνταγή, για όλους εκτός από την εθνική ομάδα που, δυστυχώς, θα συνεχίσει να κινείται, μεταξύ φθοράς και αφθαρσίας και με το όνειρο, ότι κάποια στιγμή θα ‘ρθει η πολυπόθητη άνοιξη.
