Όταν πας στην Τήνο γνωρίζεις πως θα περάσεις από το Κάβο Ντόρο. Θα κουνηθείς για αρκετή ώρα κι αν είναι χειμώνας θα κάνεις πολλές φορές το σταυρό σου και θα μουρμουρίσεις «Βόηθα Παναγιά μου.» Χειμώνα καλοκαίρι έχει πάντα τρικυμία. Από τα αρχαία χρόνια αυτό είναι γνωστό. Έχουν χαθεί πολλές ψυχές σε αυτό το πέρασμα.
Όταν διεκδικείς το πρωτάθλημα ξέρεις πως πρέπει να αντέξεις στην πίεση και στην τρικυμία των ντέρμπι. Και δεν έχει σημασία σε ένα ντέρμπι ποιος είναι σε φόρμα, ποιος ο καλύτερος, ούτε ότι παίζεις στην έδρα σου. Ο Ολυμπιακός δεν είναι μια ομαδούλα της σειράς. Κουβαλά μια αγωνιστική παράδοση μαχητικού συνόλου που ποτέ δεν τα παρατά. Το πνεύμα αυτό της μαχητικότητας του Ολυμπιακού μάς έδωσε πέρυσι το πρωτάθλημα όταν, στον αδιάφορο για τον ίδιον αγώνα, κέρδισε τον ΠΑΟ. «Πάει το πρωτάθλημα» λέγαμε πέρυσι πριν παίξουν. «Θα το δώσει ο Μαρινάκης στον Αλαφούζο.»
Η ΑΕΚ περνά τον δικό της Κάβο Ντόρο. Ξεκίνησε επιτυχώς με τον Ολυμπιακό κι έρχεται ο ΠΑΟ (εκτός) και ο ΠΑΟΚ. Αν αντέξει θα πάρει το πρωτάθλημα κατά 99%. Αν έχει απώλειες θα φτύσει το γάλα που ρούφηξε από το βυζί της μάνας της μέχρι το τέλος. Ο ΠΑΟΚ καραδοκεί. Όσο κακότροπος χαρακτήρας είναι ο Λουτσέσκου άλλο τόσο καλός προπονητής είναι. Κι έχει και τον Κωνσταντέλια.
Αν έχεις πλούσια γκαρνταρόμπα και σε καλέσουν σε μια γιορτή δυσκολεύεσαι περισσότερο να διαλέξεις τα ρούχα που σου ταιριάζουν. Όταν έχεις ένα μόνο κουστούμι να βάλεις, είναι πιο εύκολα τα πράγματα. Αν όμως έχεις πολλές επιλογές δυσκολεύεσαι. Φοράς το ένα και βγάζεις το άλλο μέχρι την τελευταία στιγμή να αποφασίσεις. Σκέφτεσαι να βάλω τον Γκαρσία ή τον Πόνσε; Ποιος θα κάνει ευκολότερα την ζημιά στον αντίπαλο; Να ξεκινήσω με τον Τσούμπερ ή με τον Γκατσίνοβιτς; Και να κρατήσω τον Μάνταλο για το τέλος όταν οι αντίπαλοι θα έχουν κουραστεί. Άμραμπατ ή Ελίανσον; Πονοκεφαλιάζεις όπως ένας Grand Maitre στο σκάκι για το ποια κίνηση πρέπει να κάνει. Όπως και ο Πογιέτ στον αγώνα με τη Γεωργία. Είχε τον Ιωαννίδη σε φόρμα, τον Γιακουμάκη θηρίο ανήμερο και τον Μίστερ εύκολο γκολ Παυλίδη.
Ξέρω πως οι φίλοι της ΑΕΚ αναπολούν μελαγχολικά τους χαμένους βαθμούς με τις μικρές ομάδες. Αλλά και πέρυσι είδαμε το ίδιο έργο. Είναι το ΜΟΝΟ ελάττωμα που έχει ο προπονητής μας. Να αφήνει το καλό για το τέλος.
Γιατί για φανταστείτε το εξής: Πας σε μια πρεμιέρα ενός διαφημισμένου αστυνομικού έργου και σου προβάλουν την κόπια από το τέλος. Ξέρεις δηλαδή το τέλος και αγνοείς την μέση και τη αρχή. Δεν θα ήταν όλο αυτό άχαρο; Να γνωρίζεις από τις πρώτες αγωνιστικές το δολοφόνο;
Άλλωστε ο Όμηρος πριν από χιλιάδες χρόνια μας έδειξε τον τρόπο που η ζωή αλλά και μια ιστορία αποκτά ενδιαφέρον. Βάζεις έναν Οδυσσέα στο καράβι. Του λες να επιστρέψει από την Τροία σε μια Ιθάκη. Και στη ρότα του τού ρίχνεις Κύκλωπες, Λαιστρυγόνες, τρικυμίες, πνιγμούς των συντρόφων του, Κίρκες και αγωνία. Και μέχρι ο Οδυσσέας να αγκαλιάσει τον Τηλέμαχο και την Πηνελόπη το σασπένς σου κόβει την ανάσα.
Εγώ πάντως υποψιάζομαι ποιος μπορεί να είναι ο δολοφόνος. Αλλά ο συγγραφέας κι ο Αλμέιδα θα μου βγάλουν τα συκώτια μέχρι να τον αποκαλύψουν.
ΥΠΟΜΟΝΗ λοιπόν και ΨΥΧΡΑΙΜΙΑ.
