Ρίγος, συγκίνηση, ενότητα.
Από Δευτέρα βλέπουμε…
Στις διεθνείς διοργανώσεις οι μικρές ομάδες συνήθως είναι μικρές και οι μεγάλες μεγάλες. Πολύ λίγα περιθώρια υπάρχουν για ανατροπές και εκπλήξεις και ειδικά για την κατάκτηση του τροπαίου. Και είναι άθλος αυτό που έκανε η Ελλάδα το 2004 με τον Ρεχάγκελ σχεδιαστή και εμπνευστή. Άθλος σαν αυτούς που έκανε ο Ηρακλής ήταν η κατάκτηση της ευρωπαϊκής πρωτιάς.
Και κρίμα που μετά από 20 χρόνια δεν εξαργυρώσαμε τίποτε από αυτή την επιτυχία παρά βολοδέρνουμε στην δεύτερη και τρίτη κατηγορία των προκριματικών. Γιατί η Ελλάδα έβγαζε και θα βγάζει παίκτες καλούς και με διεθνές εκτόπισμα. Αλλά από όραμα και οργάνωση τα ελληνικά ποδοσφαιρικά σωματεία και η ΕΠΟ είναι σε πολύ χαμηλό επίπεδο. Καίνε και καταστρέφουν ταλέντα, καταπίνουν ζωντανά τα παιδιά τους σαν τον Κρόνο. Ομάδες που έχουν ασήμαντο λόγο να είναι στην Α Εθνική κατηγορία κατεβάζουν ενδεκάδα με ξένους και περαστικούς αδιαφορώντας για το δικό σου γιο ή το γιο του συντοπίτη σου.
Ο Τσάβι της Μπαρτσελόνα επέλεξε τους Γιαμάλ και Κουμπαρσί, αμφότερους κάτω από τα 17, στην αναμέτρηση που champions league για τους 8 με τη Νάπολι και δικαιώθηκε, καθώς έπειτα από τέσσερα χρόνια προκρίθηκε πανηγυρικά στα προημιτελικά της κορυφαίας διασυλλογικής διοργάνωσης. Αξίζει να σημειωθεί πως ο 17χρονος στόπερ Κουμπαρσί έχει καταγράψει ήδη 9 συμμετοχές στη φετινή La Liga, ενώ ο Γιαμάλ 27!
Οι νεαροί έφηβοι μεταξύ 16 και 18 φτάνουν στη μέγιστη μυϊκή τους δύναμη και την αντιληπτική τους ικανότητα. Ένας δεκαοχτάρης μπορεί να ψηφίζει, μπορεί να πολεμά, μπορεί να εργάζεται σε όλες τις δουλειές και σίγουρα μπορεί να γκαστρώσει μια γυναίκα. Αλλά για τα ελληνικά ποδοσφαιρικά δεδομένα είναι μικρός για να παίξει σε μια αντρική ομάδα. Στη θέση του μπάινει ένας άγνωστος Latin ή ένας Αφρικανός.
Κι αυτή η αδιαφορία για προώθηση Ελλήνων παικτών αποβαίνει εις βάρος και της Εθνικής ομάδας. Νιώθουμε ευτυχείς όταν ομάδες όπως ο Αστέρας Τρίπολης, η Λαμία και ο Παναιτωλικός κατεβάζουν εντεκάδα με τρεις ή τέσσερις Έλληνες παίκτες μέσα. Αντί να ντρεπόμαστε για τις αποφάσεις άσχετων διοικητικών παραγόντων που καταστρέφουν τη συνολική εικόνα πηγαίνουμε και αγοράζουμε εισιτήριο. Πιο πάνω ανέφερα τυχαία τρεις ομάδες για το παράδειγμα. Αλλά όλες αυτό κάνουν. Ακόμη και στη Β Εθνική συμβαίνει. Οι περισσότερες ομάδες δεν πιέζονται για να έχουν απαιτητικούς στόχους, θα μπορούσαν να ρισκάρουν με τους Έλληνες και μάλιστα με τα νέα ταλέντα και να έχουν ίδια ή και καλύτερα αποτελέσματα.
Εγώ θυμάμαι ακόμη την εποχή που οι ξένοι επιτρέπονταν να ήταν ένας ή δύο. Και δεν βρίσκω διαφορές. Ένα τίποτε κάναμε με λίγους ξένους, ένα τίποτε κάνουμε και με τους πολλούς ως προς τα τρόπαια. Γιατί και ο ΠΑΟ στο Γουέμπλει βγήκε δεύτερος στον τελικό με τον Άγιαξ χωρίς ούτε έναν ξένο στη σύνθεσή του και η Εθνική Ελλάδος πήρε το 2004 το Εύρο με μόνο Έλληνες παίκτες.
Για να επανέλθω στο θέμα της Εθνικής ομάδας, είναι η μόνη που μονιάζει τους φιλάθλους. Στις κερκίδες ξεχνάς τον Ολυμπιακό, τον ΠΑΟΚ ή την ΑΕΚ και σκέφτεσαι εθνικά και φιλικά για όλους τους παίκτες. Κι αν τον Φορτούνη ή τον Μάνταλο και τον Μπακασέτα τον έβριζες την προηγούμενη βδομάδα, όταν με τις ενέργειές τους διέσυραν την ομάδα σου, τώρα όμως αυτός ο «ξένος» είναι δικός σου παίκτης. Στα παιχνίδια της Εθνικής τα πνεύματα ηρεμούν, καταλαγιάζουν τα ακραία πάθη. Συχνά βλέπουμε στις κερκίδες πατεράδες με τα παιδιά τους. Ένας αγώνας της Εθνικής μας είναι μια ανακωχή στον πόλεμο που διεξάγεται όλη τη χρονιά. Μαζεύουμε τους νεκρούς των μαχών, κάνουμε και δεήσεις στους Θεούς. Και την σεβόμαστε αυτή την ανακωχή.
Από την επόμενη εβδομάδα θα επανέλθει το άγχος, η σκοπιμότητα και οι βρισιές. Οι μάχες θα γίνουν ξανά ανελέητες.
