Εντάξει, ο Πινέδα δεν είναι Κρόιφ και ο Ελίασον δεν είναι Νέεσκενς, όπως και ο Αλμέιδα δεν είναι Φάντροκ ούτε Μίχελς. Όμως το Total football είναι εδώ και το είδαμε να αναβιώνεις χθες στη Ν. Φιλαδέλφεια.
Ξαναθυμηθήκαμε μέρες ‘70 με τον Άγιαξ και την Εθνική Ολλανδίας, αλλά και με την ΑΕΚ των Στεργιούδα, Χρηστίδη, Τόσκα, Νικολάου, Ιντζόγλου, Ραβούση, Αρδίζογλου, Νικολούδη, Τσάμη, Τσανλάιτερ, Βάγκνερ, Μαύρου, Δέδε, Παπαϊωάννου κ.α.
Η ΑΕΚ χθες, έπαιξε όπως μπορεί να παίξει, με καθολικό ποδόσφαιρο, πνίγοντας τον αντίπαλο της κατ΄ αρχήν στα χαφ. Το δίδυμο Σιμάνσκι – Γιόνσον μετά από πολύ καιρό ήταν άψογο και καταιγιστικό. Στο σύγχρονο ποδόσφαιρο, όλα αρχίζουν από εκεί. Μαζί με τον μαέστρο Πινέδα που για μια φορά έδειξε πόσο μεγάλος ποδοσφαιριστής είναι και τον Ελίασον με διαβήτες στα πόδια, δεν άφησαν κανένα περιθώριο ούτε προς τα μπρος ούτε προς τα πίσω.
Η άμυνα – ακορντεόν με Χατζησαφί, Κάλενς, Βίντα και Ρότα, παιάνιζε συνεχώς εμβατήρια, προσφέροντας στον Αθανασιάδη, το πιο ακίνδυνο βράδυ του.
Ο αγαπημένος Αραούχο μας έδωσε τον τελευταίο ίσως αγώνα του ως βασικός, θυμίζοντας μας αξέχαστες μέρες, δίπλα και πίσω από το τανκ Τ-34 με το αργεντίνικο όνομα, Πόνσε!
Όλα αυτά, ενώ στον πάγκο κάθονταν Γκαρσία, Τσούμπερ, Λιούμπισιτς, Άμραμπατ, Φερνάντες… και τι άλλο να πεις;
Εμφανίσεις όπως η χθεσινή, αξίζουν και 5 και 10 και 15 τίτλους άλλων ομάδων και αυτό είναι κάτι που δεν γίνεται αντιληπτό, παρά μόνο αν είσαι… ΑΕΚ!
