Μπορεί να γίνει το θαύμα. Αλλά επειδή τα θαύματα είναι σπάνια ας αρκεστούμε σε αυτό που έχουμε στα χέρια μας.
Αν γεμίζει η ψυχή μας από κάτι, αυτό είναι τα άλματα και οι αλλεπάλληλες πρωτιές του Μίλτου, του χαμογελαστού αγοριού από τα Γρεβενά. Όμως ολόκληρη Τζαμάικα συνασπίστηκε εναντίον του για να τον καθαιρέσουν από το θρόνο του. Και κατάφεραν σε κάποιον αγώνα να τον αναγκάσουν να έρθει δεύτερος! Κακά τα ψέματα. Τον Πρώτο μπορεί να τον θαυμάζουν πολλοί, αλλά άλλοι τόσοι τον φθονούν.
Είναι που φέτος συνέπεσαν και οι εορτασμοί για τα 100 χρόνια ίδρυσης του προσφυγικού σωματείου. Και ανεβήκαμε εκατομμύρια φίλαθλοι σε ένα αερόστατο και σαν τον Ίκαρο πετάξαμε μέχρι τον ήλιο και πάψαμε να ακουμπάμε τα πόδια στο έδαφος. Πώς περνούν τα χρόνια, αόρατα αλλά και σημαδιακά!
Νταμπλ, αιματηρά επεισόδια με τους Κροάτες, νεκρός ο Μιχάλης από μαχαιριά, Μπράιτον, Άγιαξ, Πανσεραικός, Κηφισιά, ΟΦΗ, αλλά και περήφανες νίκες στα ντέρμπι, καθώς και συνεχόμενοι τραυματισμοί του Γκαρσία….
Μας έπεσαν πολλά και μαζεμένα φέτος. Μας μπέρδεψαν τη ψυχονοητική υπόσταση.
Οι μεγάλες ομάδες συνήθως ακολουθούν τις φάσεις του φεγγαριού που από λεπτή γραμμή στον ουρανό γεμίζει και γίνεται Πανσέληνος κι ύστερα αδειάζει ξανά. Στην παρούσα περίοδο, την περίοδο του Αλμέιδα, είναι ολοφάνερο πως οι φίλαθλοι της ΑΕΚ ζούμε μια εποχή που μόνο ολόγιομα φεγγάρια έχει ο ουρανός μας.
Από την Τετάρτη έσκασαν μύτη και οι «άρρωστοι» ΑΕΚΤΖΉΔΕΣ. Αυτοί που τόσα χρόνια κάνουν κριτική στις παράγκες και στις φαβέλες του Κόκκαλη και του Μαρινάκη αλλά στην ουσία θέλουν να στήσουν δικές τους στη θέση αυτή και να γίνουν σαν τους Ολυμπιακούς και να λένε:
«Η ΑΕΚ και η ΛΑΜΙΑ να κερδίζουν και όλοι οι άλλοι να πάνε να γαμ@ηθούν.»
Κάνουν κριτική στον Αλμέιδα. Έκανε λάθη λένε. Αλλά μόνο ένας νεκρός δεν κάνει λάθη. Οι «άρρωστοι» δεν έχουν θέση στην ΑΕΚ.
Αν επιχειρήσει κάποιος να συνοψίσει σε λίγες λέξεις τον εμβληματικό ποδοσφαιριστή και προπονητή της Αργεντινής Αλμέιδα θα κατέληγε με συνοπτικές διαδικασίες στις λέξεις ΠΙΣΤΗ και ΑΓΩΝΙΣΤΙΚΟΤΗΤΑ. Πίστη στο ποδόσφαιρο, πίστη στη Ρίβερ Πλέιτ που αγάπησε με πάθος, πίστη στην ΑΕΚ τώρα. Και ασύγκριτη αυταπάρνηση στον αγώνα που διεξάγεται στα γήπεδα και στη ζωή. Αγωνιστικότητα και αυταπάρνηση που θυμίζει τον Κυναίγειρο.
Δεν ξέρω και δεν με ενδιαφέρει να μάθω με τι κριτήρια και με ποιον τρόπο γίνονται οι επιλογές παικτών και προπονητών, οι οποίες τις περισσότερες φορές μοιάζουν με αγορές καρπουζιών, όπως είπε κι ο Πρόεδρος Μελισσανίδης. Τα αγοράζεις και δεν ξέρεις αν θα είναι γλυκά και βρώσιμα ή αν θα σου βγουν μάπες.
Αλλά η ΑΕΚ την κατάλληλη εποχή, εντελώς απρόσμενα, βρήκε το Μεσσία της. Τυχαίο; Πεπρωμένο; Ποιος να ξέρει; Ο Αλμέιδα ήρθε κι έφερε μαζί του μια πολυπληθή ομάδα συνεργατών, την «συμμορία» του όπως λέει χαριτολογώντας και ο Μελισσανίδης.
Και εμείς οι υγιείς φίλαθλοι θέλουμε να τους απολαύσουμε κι άλλο. Κι ας ερχόμαστε πού και πού δεύτεροι. Δεν χάνεται ο κόσμος.
