Με το τέλος των υποχρεώσεων της Εθνικής ομάδας των Ανδρών, το πρωτάθλημα της Σούπερλιγκ μπαίνει στην τελική ευθεία, με δύο καυτά ντέρμπυ, που κι αυτά όμως είναι μόνο το ορεκτικό, για το τι θα ακολουθήσει, μέχρι την ερχόμενη Κυριακή 7 Απριλίου.
Τις τελευταίες ημέρες αντιλαμβάνομαι στην περιρρέουσα ατμόσφαιρα μία αδικαιολόγητη υπερ- αισιοδοξία, για τον αγώνα με τον Ολυμπιακό, στην Αγιά Σοφιά και ειλικρινά εύχομαι αυτή να μην φτάσει στα αποδυτήρια της ομάδας και επηρεάσει τους παίχτες και το προπονητικό team. ‘’3-0 από τη Δεκελείας’’ λέει ο ένας, ‘’ούτε σουτ δεν θα κάνουν’’ λέει ο άλλος και πραγματικά απορώ, αν αυτό το κλίμα πηγάζει από κάποια δεδομένα ή αν απλά τα λέμε, για να τα πιστέψουμε και οι ίδιοι, στο τέλος.
Το θετικό στοιχείο είναι, ότι μετά από πάρα πολλούς μήνες (ίσως και πάνω από χρόνο) ο Αλμέιδα έχει όλους τους παίχτες υγιείς και σχετικά ξεκούραστους, με εξαίρεση τον Κάλενς, που επέστρεψε αργά από το Περού, αλλά για τη δική του θέση προορίζεται, ο ούτως ή άλλως βασικός Μουκουντί, στο πλευρό του Βίντα. Σε ό,τι αφορά τις υπόλοιπες θέσεις, οι συνάδελφοι που καλύπτουν το ρεπορτάζ αναφέρουν, πως η 11άδα θα είναι αυτοί που θεωρούνται οι καλύτεροι: Στάνκοβιτς, Ρότα, Βίντα, Κάλενς, Χατζισαφί (με αρκετές πιθανότητες να δούμε Πήλιο), Γιόνσον, Πινέδα (Σιμάνσκι), Άμραμπατ, Γκατσίνοβιτς, Λιβάι και …επειδή ο Αλμέιδα συνηθίζει να κρατά και μία έκπληξη, δεν θα απορήσω να ξεκινήσει τον Πόνσε, δίπλα του!
Το μόνο σίγουρο είναι, πως ο Μεντιλίμπαρ κέρδισε το σεβασμό, στον Πειραιά και άρα τον απαραίτητο χρόνο να μάθει και να προετοιμάσει την ομάδα του, ενώ και η σφαλιάρα του 1-4, από τη Μακάμπι, του φανέρωσε και τις αδυναμίες τους. Στο παιχνίδι με τον Παναθηναϊκό, επέστρεψε η γάβρικη έπαρση και ηττήθηκε κατά κράτος, επομένως εκτιμώ, ότι δεν θα την πατήσει, για τρίτη φορά, τόσο σύντομα. Ναι μεν η βαθμολογία δείχνει, ότι ο Ολυμπιακός θέλει μόνο νίκη, αλλά… η ψυχούλα τους το ξέρει, επίσης, ότι και την ισοπαλία μια χαρά θα την ‘’αγόραζαν’’, μπροστά στο ενδεχόμενο να χάσουν και να μείνουν 8 βαθμούς, από την κορυφή.
ΥΓ: Δυστυχώς, το παιχνίδι με τη Γεωργία έδειξε, ότι αυτή η Εθνική ομάδα και αυτός ο προπονητής έπιασαν ταβάνι. Ο Πογιέτ έκανε κάκιστο κοουτσάρισμα, από πολλές απόψεις: Μετέφερε φόβο στους παίχτες, με αποτέλεσμα να αποδεχόμαστε, ότι θα πάει στα πέναλτυ, χωρίς να τους έχει καν προετοιμάσει ψυχικά για αυτό, ενώ και στη διάρκεια του ματς έκανε ελάχιστα, για να αλλάξει τη μορφή του παιχνιδιού και πήρε ακόμη λιγότερα ρίσκα. Εν κατακλείδι, ο κορμός της Εθνικής είναι καλός, αλλά χρειάζεται έναν καλύτερο προπονητή, γιατί ο συμπαθής Ουρουγουανός, όπως έδειξε και με τις δηλώσεις του, μετά την ήττα, όχι μόνο έχασε, αλλά δεν κατάλαβε και γιατί έχασε.
