Ιούνης του 2004, 26η ημέρα στο “Estadio Jose Alvalade”, η Γαλλία του Ζιντάν, του Πιρές, του Ανρί αντιμετωπίζει την Ελλάδα του Ζαγοράκη, του Δέλλα, του Καραγκούνη, σε νοκ-άουτ αγώνα, με απώτερο στόχο την πρόκριση στον τελικό του EURO 2004. Το χρονόμετρο του σταδίου σημαδεύει το 65ο λεπτό. Ο μετέπειτα MVP του τελικού, Θοδωρής Ζαγοράκης, με αέρινη ντρίπλα και σέντρα ακριβείας βρίσκει τον Άγγελο Χαριστέα, σε ιδανική θέση για γκολ και ο Άγγελος, με ονειρεμένη κεφαλιά, στέλνει τη μπάλα στα δίκτυα, την εθνική στον έβδομο ουρανό της απόλυτης επιτυχίας και την πρωταθλήτρια Ευρώπης και στα τάρταρα της μαύρης απελπισίας την πρώην παγκόσμια πρωταθλήτρια Γαλλία. Ο Βίλι Σανιόλ συμπαίκτης του Ζιντάν και του Ανρί παρακολουθεί αποσβολωμένος, καθηλωμένος στον πάγκο, την εξέλιξη του αγώνα αδυνατώντας να πιστέψει, ότι η ομάδα του θα αποκλειστεί, από μια άγνωστη στο διεθνή χώρο εθνική . Απογοητευμένος ο Σανιόλ προσπαθούσε να εξηγήσει, πως μια ομάδα του … “ τσούκου-τσούκου μπολ” απέκλεισε την πρωταθλήτρια Ευρώπης Γαλλία των υπεράσσων του παγκόσμιου ποδοσφαίρου. Ο αποκλεισμός τραυματική εμπειρία και μάθημα ζωής, για τον Βίλι Σανιόλ και τους συμπαίκτες του.
Είκοσι χρόνια μετά, ο 47χρονος Βίλι Σανιόλ, προπονητής της εθνικής ομάδας της Γεωργίας, βρίσκεται αντιμέτωπος με την ομάδα που στοίχειωνε για χρόνια τα όνειρα του. Η εθνική ομάδα της Ελλάδας και πάλι απέναντι του, σε αγώνα νοκ-άουτ, με διακύβευμα την πρόκριση στα τελικά του EURO 2024. Σε αντίθεση με το 2004, ο Σανιόλ βρισκόταν στο πάγκο μιας ομάδας, που δεν ήταν το φαβορί, δεν διέθετε παίχτες του βεληνεκούς ενός Ζιντάν και ενός Ανρί, δεν είχε καν συμμετοχή σε τελική φάση EURO. Αντίπαλος του, μια πρώην πρωταθλήτρια ομάδα της Ευρώπης, που παθιασμένα αναζητούσε την ευκαιρία να επιστρέψει, μετά από δέκα χρόνια, στις μεγάλες διοργανώσεις.
Ο γάλλος προπονητής μέτρησε το μπόι της ομάδας του, το βρήκε ελλιπές, σε σχέση με τους ευρωπαϊκούς μέσους όρους, μέτρησε και το μπόι της αντιπάλου, το βρήκε υπερεκτιμημένο από αφελείς μετρητές κι αποφάσισε να παίξει …κλεφτοπόλεμο. Οχύρωσε την άμυνά του, επιλέγοντας σύστημα 5-3-2, με σαφείς αμυντικούς προσανατολισμούς και αρκέστηκε σε σποραδικές αντεπιθέσεις, μήπως και αιφνιδιάσει τους υπερφίαλους αγωνιστικά αντιπάλους του, που, έχοντας αποδεχτεί τον τίτλο του φαβορί, έπαιζαν ποδόσφαιρο ανούσιας πρωτοβουλίας. Η τακτική αλά-Ότο, που είχε επιλέξει ο Σανιόλ, άρχισε να αποδίδει τα μέγιστα, καθώς τα αλά-τσοπάνου σφυρίγματα του Πογιέτ, λόγω του εκκωφαντικού θορύβου, που δημιουργούσαν 60 χιλιάδες φανατικοί οπαδοί της Γεωργίας, δεν έφταναν στα αφτιά της αγέλης των παιχτών.
Ο Σανιόλ είχε επιλέξει την επιτυχημένη τακτική του Ότο Ρεχάγκελ, που έστεψε πρωταθλήτρια Ευρώπης την Ελλάδα, την αποκαλούμενη (κακώς) και “τσούκου-τσούκου μπολ”, ως τακτική της ομάδας του, με την σκέψη, «ότι δεν σε σκοτώνει, σε κάνει πιο δυνατό». Κι’ αυτό αποδείχτηκε στην πράξη. Το παιχνίδι κρίθηκε στα πέναλτυ, εκεί που η γηπεδούχος είχε την υπεροχή, λόγω της θετικής ενέργειας και της πολύ καλής ψυχολογίας; που πρόσφεραν 60.000 Γεωργιανοί.
