Την περσινή χρονιά τέτοια εποχή όλα ήταν ρόδινα. Στον ουρανό η Πανσέληνος τις νύχτες φώτιζε τα βήματά μας και το πρωί ένας πελώριος ήλιος έφεγγε. Και με το φίλο μου Αλέκο Κατσιμάρδο, όταν η ομάδα έφυγε για διακοπές και προετοιμασία, ρωτάγαμε ο ένας τον άλλον με τρόμο: «Τώρα τι θα κάνουμε δύο μήνες; Τι θα βλέπουμε τις Κυριακές; Τι θα σκεφτόμαστε μέσα στην εβδομάδα που θα μεσολαβεί;»
Η περσινή χρονιά υπήρξε πλήρης. Νταμπλ από έναν νεοφερμένο προπονητή δεν το περιμέναμε ούτε στα όνειρά μας. Ίσως όπως έχω ξαναγράψει να ήρθε πρόωρα. Και να μας κακόμαθε. Πλέον το θεωρούμε εύκολο να παίρνει το πρωτάθλημα αυτή η ΑΕΚ.
Και συνεχίζαμε με τον Αλέκο τους προβληματισμούς μας:
«Τόσους μήνες αγωνιούσαμε για την ομάδα και θέλαμε να έρθουν και άλλοι παίκτες, καλύτεροι. Τώρα ακούμε για μεταγραφές και τρέμει η ψυχή μας. Ποιον να διώξεις από τους αναπληρωματικούς για να μην πονέσει η ψυχή σου;»
Καταλήγαμε, πέρσι, πως η ΑΕΚ ΔΕΝ χρειάζεται καμία μεταγραφή για να μην αδικηθεί κανένας παίκτης που πρόσφερε πολλά.
Φέτος όμως τα πράγματα είναι διαφορετικά. Η ΑΕΚ έχει δύο στόχους και πρέπει να τους υπηρετήσει με αυταπάρνηση. Υπάρχει πάντα το πρωτάθλημα και το Κύπελλο. Υπάρχει και η Ευρώπη. Ο Ολυμπιακός συγκυριακά ή όχι έχει βάλει τον πήχη ψηλά.
Η ΑΕΚ χρειάζεται γερό ξεσκαρτάρισμα σε παίκτες. Το νέο αίμα να δώσει φρεσκάδα και ποιότητα. Παίκτες σαν τον Πισάρο δεν τους χρειάζεται. Αλλά ας μην συνεχίσω άλλο και φανώ αναρμόδιος σε τέτοια θέματα.
