Άλλοι με καλή διάθεση, άλλοι με κακή, μιλούν για την «πίκρα» που αισθανόμαστε οι φίλαθλοι της ΑΕΚ, για το πρωτάθλημα που χάθηκε και τυπικά στο 62ο λεπτό του αγώνα Άρης – ΠΑΟΚ. Οι κακοπροαίρετοι θέλουν να είμαστε πικραμένοι, ίσως γιατί έτσι αισθάνονται οι ίδιοι.
Και ρωτώ, πικραμένοι γιατί;
Προφανώς και θέλαμε να πάρει τον τίτλο πάλι η ΑΕΚ. Το προϊόν «πρωτάθλημα», έτσι όπως είναι στρεβλά δομημένο, είναι πολυδάπανο σπορ και χρειάζεται πολύ χρήμα. Θα ζαλιστεί όποιος μετρήσει τα έσοδα (τι έγιναν είναι άλλο θέμα) του Θρύλου, από τη συμμετοχή του στα ευρωπαϊκά κύπελλα.
Αλλά, πικραμένοι γιατί;
Μας υποσχέθηκε κανείς πως ο τίτλος θα είναι και φέτος δικός μας; Αυτά συνέβαιναν κάποτε και σε άλλους συλλόγους, στην ΑΕΚ ποτέ. Ο προπονητής μας, ναι αυτός που είχαμε και πέρυσι και όχι ο δεύτερος, τρίτος κ.α., μας υποσχέθηκε πως η ομάδα θα παλεύει μέχρι τέλους και πως ο τίτλος θα κριθεί την τελευταία μέρα. Γιατί να είμαστε πικραμένοι, επειδή μας είπε αλήθειες και κρίθηκε ο τίτλος 22 λεπτά πριν το τέλος και δεν ήρθε σε μας;
Μάλλον κρίνουν εξ ιδίων, τα αλλότρια!
Χθες στο Άνφιλντ, χιλιάδες φίλαθλοι της Λίβερπουλ αποχαιρέτησαν συγκινημένοι και μετά από 9 χρόνια, έναν τεράστιο προπονητή. Δεν πικράθηκαν γιατί έχασαν τον τίτλο, στις τελευταίες αγωνιστικές. Δεν στάθηκαν στο γεγονός πως η ομάδα τους ήρθε μόλις τρίτη. Στο θυμικό τους κυριάρχησε η αποχώρηση ενός προπονητή που κατάφερε να γίνει «δικός τους».
Φυσικά ο Αλμέιδα δεν είναι Κλοπ. Κατάφερε όμως αμέσως να γίνει «δικός» μας και όσο περνάει ο καιρός και μας καταλαβαίνει καλύτερα και τον καταλαβαίνουμε κι εμείς, τα πράγματα θα πηγαίνουν καλύτερα.
Τέτοιες στιγμές θέλω να ζω στην ΑΕΚ. Γι αυτό είμαι ΑΕΚ.
