Με αφορμή όσα μαθαίνουμε για την Τουρκία με τους στημένους αγώνες, αλλά και όσα ζούμε στην ελληνική επικράτεια, με την ολοφάνερη και προκλητική «Παράγκα» της παλιάς και της νέας εποχής, σκέφτομαι:
Το ποδόσφαιρο δεν είναι πια απλό άθλημα· είναι ένα τεράστιο οικονομικό και κοινωνικό προϊόν. Ο ετήσιος κύκλος εργασιών που παράγει είναι ιλιγγιώδης. Δεν επιτρέπεται να εξαρτάται από τη στιγμιαία τύφλωση ή την ανεπάρκεια ενός διαιτητή, ούτε από κυκλώματα που λυμαίνονται τον χώρο. Η αξιοπιστία του παιχνιδιού, και άρα η εμπιστοσύνη των φιλάθλων, πρέπει να διασφαλιστεί με διαφάνεια και τεχνολογική ακρίβεια.
Είχαμε πιστέψει πως με το VAR ο κόσμος του ποδοσφαίρου θα ησύχαζε. Θα έπαυε να είναι καχύποπτος, θα έπαυε να ισχύει το φασιστικό: «Ο Άρχων του αγώνα αποφάσισε». Θα υπήρχε δηλαδή ένα αντικειμενικό κριτήριο για την όποια απόφαση του κάθε διαιτητή και δεν θα έχουμε προκλήσεις και εξόφθαλμες αδικίες. Ανθρώπινα λάθη ναι, αλλά όχι προκλητική συμπεριφορά.
Αλλά δυστυχώς… Το ΣΥΣΤΗΜΑ, Ελληνικό αλλά και ξένο, δείχνει να μην θέλει το VAR ή άλλες καινοτομίες να καθορίζουν αποτελέσματα. Το ΣΥΣΤΗΜΑ π.χ. θέλει έναν διαιτητή σε Ευρωπαϊκό προημιτελικό να λέει παίζετε, όταν ένας ΚΟΥΚΟΥΡΈΓΙΑ αποκρούει σουτ πάνω στη γραμμή πριν μπει γκολ. Γιατί έτσι αυτοί αποφάσισαν. Να βοηθήσουν την Ισπανία ή να προσαρμόσουν το αποτέλεσμα στον προσωπικό τους τζόγο. Για τους δικούς τους λόγους ήθελαν να την σπρώξουν, ακόμη κι αν θα γίνονταν διεθνώς ρεζίλι. Και αυτό το έκαναν εις βάρος μιας ποδοσφαιρικής υπερδύναμης, σαν τη Γερμανία και μάλιστα την διοργανώτρια των Πανευρωπαϊκών.
Μόνο αν δοθούν κεντρικές (από Ευρώπη) οδηγίες, με πνεύμα αυστηρότητας και προειδοποίηση τιμωρίας θα περιοριστεί το φαινόμενο του «Δύο μέτρα και εκατοντάδες σταθμά». Παρόμοιες δηλαδή φάσεις οι διαιτητές να τις κρίνουν εντελώς διαφορετικά. Αλλά και πάλι απλά θα περιοριστεί, δεν θα εξαλειφθεί. Όμως κάποτε οι Αρχές θα δουν πως συμφέρον τους είναι να προστατεύσουν το προϊόν που ονομάζεται ΠΟΔΟΣΦΑΙΡΟ και θα έχουμε σωστότερα αποτελέσματα.
Η Τεχνητή Νοημοσύνη δεν κουράζεται, δεν φοβάται, δεν εκβιάζεται και δεν «βλέπει» μόνο από μία οπτική γωνία. Μπορεί να αξιολογεί κάθε φάση με απόλυτη συνέπεια, να συγκρίνει αστραπιαία χιλιάδες παρόμοιες περιπτώσεις, να εφαρμόζει ενιαία κριτήρια και να αποδίδει δικαιοσύνη χωρίς συναισθηματικές ή εξωαγωνιστικές παρεμβάσεις. Σήμερα, με τα δεδομένα που καταγράφουν δεκάδες κάμερες και αισθητήρες, το VAR θα μπορούσε να μετατραπεί σε πλήρως αυτόνομο σύστημα λήψης αποφάσεων. Αυτό δεν είναι επιστημονική φαντασία· είναι απλώς θέμα βούλησης και συμφερόντων. Και διαιτητές να υπάρχουν ,όνο στο δωμάτιο του VAR, όχι στο γήπεδο.
Εξάλειψη των αδικιών θα έχουμε ΜΟΝΟ όταν οι Ευρωπαϊκές Αρχές αποφασίσουν να αντικειμενικοποιήσουν κατά 98% τις διαιτητικές αποφάσεις. Να ΜΗΝ υπάρχει υποκειμενισμός, συμφέρον, προτίμηση κλπ. Κι αυτό μπορεί να γίνει με την Τεχνητή Νοημοσύνη που είναι κυριολεκτικά τυφλή. Δεν νιώθει θρίαμβο όταν αποφασίζει σωστά. Δεν επιχαίρει, δεν πανηγυρίζει. Αποφασίζει και μάλιστα αστραπιαία αν η φάση είναι οφ σάιντ ή όχι, αν είναι πέναλτι ή γκολ, χωρίς αναμονές, χωρίς μετά από τρία λεπτά να πάει ο διαιτητής να δει τη φάση και να αποφασίσει.
Θα έρθει και αυτή μέρα… ΥΠΟΜΟΝΗ.
