Στρατιώτη μου, τη μάχη θα κερδίσει,
όποιος πολύ το λαχταρά να ζήσει.
Όποιος στη μάχη πάει για να πεθάνει,
στρατιώτη μου για πόλεμο δεν κάνει.
(Παραμύθι δίχως όνομα, Ιάκωβος Καμπανέλης, Μάνος Χατζιδάκις, Λάκης Παπάς)
Πέρυσι και φέτος τέτοιες μέρες διεξάγεται κανονικός πόλεμος ανάμεσα σε πολλές ομάδες. Ποιος θα πάρει το πρωτάθλημα; Ποιοι θα υποβιβαστούν; Ποιοι θα κερδίσουν εισιτήρια για ευρωπαϊκά παιχνίδια; Η ψυχολογία παίζει μεγάλο ρόλο. Πρέπει οι παίκτες να μπαίνουν σε όλα τα παιχνίδια σαν να είναι στρατιώτες πριν από την ΤΕΛΙΚΗ μάχη.
Το θέμα του ποιοι θα υποβιβαστούν έκλεισε για φέτος από την προηγούμενη εβδομάδα. Ο συμπαθής ΠΑΣ ΓΙΑΝΕΝΑ πλήρωσε τα όποια λάθη του και ελπίζω πως προσωρινά έπεσε κατηγορία. Ένα σωματείο που έχει φιλάθλους και εκπροσωπεί μια μεγάλη γεωγραφικά και πληθυσμιακά περιοχή τώρα πρέπει να προσαρμοστεί στην «αγριάδα» της Β’ Εθνικής. Εκεί που τα παιχνίδια διεξάγονται στο μισοσκόταδο, με αβέβαιες διαιτησίες, με τραμπουκισμούς και μακριά από το ενδιαφέρον. Αλλά πιστεύω πως σύντομα θα βρει το δρόμο του και θα επιστρέψει στην Α’ Εθνική.
Η Κηφισιά ήρθε μια βόλτα στον ποδοσφαιρικό κόσμο από το πουθενά. Κοίταξε από το παράθυρο το γλέντι που γίνεται μέσα στο σπίτι, έμαθε λίγα πράγματα κι έφυγε. Αλλά νομίζω πως δεν έχει μέλλον. Η εποχή για σωματεία – σφραγίδες δεν δείχνει κατάλληλη. Σωματεία που αν εξαιρέσεις τον Πρόεδρο και τον περίγυρό του, που οι περισσότεροι εργάζονται δηλαδή και δεν λογαριάζονται για φίλαθλοι, τι μένει; 100 άτομα κι αυτά με το ζόρι. Υπάρχουν άλλες ομάδες που μπορούν να μας προκαλέσουν το ενδιαφέρον. Υπάρχει η Λάρισα, η Δράμα, η Καλαμάτα, κι ένα σωρό άλλες ομάδες και πόλεις να εκπροσωπήσουν το ποδόσφαιρο. Η Κηφισιά τα κεφάλαια που σπαταλήθηκαν για την περιπέτεια «Α’ Εθνική και ποδόσφαιρο» καλύτερα να τα επένδυε στο τένις. Η Εκάλη δίπλα είναι.
Στις μάχες ο στρατιώτης δεν πρέπει να φοβάται. Αν φοβηθεί είναι ξεγραμμένος. Η λαχτάρα για τη ζωή σε κρατάει ζωντανό και μαχητικό και σε καθιστά νικητή. Αυτή είναι μια βασική παράμετρος για τα πλέι οφ. Αυτό το βλέπουμε στον Ολυμπιακό που είχε πολλές αποτυχίες φέτος στους προπονητές, ώσπου βρήκε έναν άνθρωπο λιγομίλητο κι εργατικό και τους συμμάζεψε. Και τώρα παλεύει, σαν τον Κυναίγειρο, για το ακατόρθωτο, για την ΜΕΓΑΛΗ ΥΠEΡΒΑΣΗ. Και ταυτόχρονα να προχωρά στα ευρωπαϊκά του παιχνίδια κοιτώντας ευθαρσώς τον τελικό στη Νέα Φιλαδέλφεια.
Τη βούληση για νίκη την είδαμε και στον ΠΑΟΚ που μετά από την «εκδρομή» στη Λαμία και την καταστροφική ισοπαλία, ανασυγκροτήθηκε και πάλεψε άφοβα με την ΑΕΚ μέχρι που νίκησε κι επανήλθε στη διεκδίκηση με καλούς όρους. Και δεν χρειάζεται φουσκωτούς και τραμπούκους για να πάρει ένα παιχνίδι που ο διαιτητής ήταν 50-50. Αλλά αυτά, για το σύνδρομο του πάντα αδικημένου Βορρά, θα τα πούμε αργότερα. Την παλιά περίπτωση Κούδα ίσως την ξαναθυμηθούμε φέτος.
Ο ΠΑΟ αυτοκαταστράφηκε γιατί υποτίμησε το κρίσιμο ματς με τον ΑΡΗ. Είναι κακό να καθοδηγείσαι από μια μερίδα δημοσιογράφων και στην τελική να καταντάς ασόβαρο σωματείο.
Η ΑΕΚ τα έκανε σχεδόν όλα τέλεια, αλλά στο ποδόσφαιρο συμβαίνουν και τα παράδοξα. Κρατούσε το πρωτάθλημα στα χέρια της, σχεδόν το σήκωνε ψηλά στον ουρανό πανηγυρίζοντας, αλλά…. Θα είναι κουτό να τα βάλουμε με τον Αλμέιδα και τους παίκτες. Ο ΠΑΟΚ πίεζε απελπισμένος. Μπήκε το δεύτερο γκολ από ασυνεννοησία των αμυντικών και έρχεται ο Δημοσθένης να μας θυμίσει πως:
«Προς γαρ το τελευταίον εκβάν, έκαστον των πριν υπαρξάντων κρίνεται.»
Όμως ο πόλεμος δεν τελείωσε. Η Τροία δεν αλώθηκε ακόμη και η Όλυνθος δεν έχει ισοπεδωθεί. Υπάρχουν και άλλες μάχες ακόμη για να κριθεί το ΤΕΛΙΚΟ ΕΚΒΑΝ.
