Κάθε φορά που οι αρμόδιοι φορείς για τους κανονισμούς του ποδοσφαίρου προχωρούν σε μία αλλαγή, ένα είναι το μόνο σίγουρο: οι έντονες αντιδράσεις. Πολλοί λένε ότι ένας από τους λόγους για το γεγονός ότι είναι ο βασιλιάς των σπορ, είναι πως εκτός από συναρπαστικό, είναι και ένα άθλημα- θέαμα σχετικά απλό.
Ωστόσο, έχουμε δει τις τελευταίες δεκαετίες σημαντικές τροποποιήσεις που άλλαξαν και τη φύση του. Η πρώτη που έρχεται πρόχειρα στο νου είναι η απαγόρευση στον τερματοφύλακα να μαζεύει τη μπάλα με τα χέρια έπειτα από σκόπιμη πάσα αμυντικού. Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι… με εξαίρεση τους τερματοφύλακες, όλοι οι άλλοι ανακουφιστήκαμε καθώς εξαλείφθηκε ένας τρόπος καθυστερήσεων και ανούσιου παιχνιδιού.
Λίγα χρόνια κράτησαν οι πειραματισμοί FIFA- UEFA με την παράταση και τον κανονισμό του Χρυσού ή Αργυρού γκολ (το τελευταίο μας χάρισε και την πρόκριση στον τελικό του Euro του 2004 με το γκολ του Δέλλα), καθώς τελικά εγκαταλείφθηκαν.
Η τελευταία μεγάλη αλλαγή έγινε… στα μουλωχτά και με αφορμή τον Covid-19: εξαιτίας των πολλών και απρόβλεπτων κρουσμάτων στις τάξεις των παικτών, θεσπίστηκε το δικαίωμα 5 αλλαγών το οποίο, όμως μονιμοποιήθηκε για λόγους που δεν είναι άλλοι από τα ολοένα και συχνότερα περιστατικά με εξουθενωμένους αθλητές να χάνουν ακόμη και τη ζωή τους στους αγωνιστικούς χώρους, αφού τα παιχνίδια ξεπερνούν πλέον τα 40 και φτάνουν τα 60 για ομάδες που κάνουν πορείες στις διεθνείς διοργανώσεις.
Ο Ματίας Αλμέιδα ήταν από τους πρώτους που κατάλαβε το πόσο αλλάζει τη μορφή ενός αγώνα αυτή η δυνατότητα και το εκμεταλλεύτηκε στο έπακρο πέρυσι, χαρίζοντας στην ΑΕΚ το πρωτάθλημα και το κύπελλο. Ανάλογη… εξυπνάδα έδειξαν και πολύπειροι προπονητές ξένων ομάδων και φτάσαμε στην πανδαισία των προημιτελικών των ευρωπαϊκών διοργανώσεων με το φεστιβάλ γκολ σε Champions, Europa, Conference League.
Όμως, φαίνεται ότι υπάρχει μία ανορθογραφία που ίσως στο μέλλον αντιμετωπιστεί: ενώ η κατάργηση των εκτός έδρας γκολ στις νοκ άουτ αναμετρήσεις έκανε όλα τα ματς ‘’παιζόμενα’’ και εξάλειψε τη σκοπιμότητα, η διατήρηση της παράτασης περισσότερα αφαιρεί παρά προσθέτει στο θέαμα.
Στη συντριπτική πλειοψηφία των περιπτώσεων, οι ομάδες στην παράταση περισσότερο παίζουν για να μην δεχτούν γκολ παρά για να ρισκάρουν να το πετύχουν και το θέαμα είναι πολλές φορές αποκρουστικό. Και αυτό μάλιστα συμβαίνει κυρίως μεταξύ ισοδύναμων αντιπάλων που μπορεί στην κανονική διάρκεια των δύο ματς να πετάνε φωτιές, αλλά όταν φτάνουν στο έξτρα 30λεπτο είτε να μην αντέχουν είτε, κυρίως, να φοβούνται το ατύχημα. Τι μένει στο τέλος ; Κράμπες, κράμπες και κράμπες !
Τι θα μπορούσε να αλλάξει ; Ειδικοί δεν είμαστε αλλά κάτι πρέπει να γίνει. Να καταργηθεί ; Να μειωθεί από 30 σε 15 λεπτά ; Εναλλακτικές υπάρχουν και πολύ σοφότερα ποδοσφαιρικά μυαλά. Αλλά είναι προφανές ότι άμα τη ενάρξει της παράτασης, όλοι σκέφτονται τα πέναλτυ, ακόμη και οι τελευταίες αλλαγές των προπονητών περιστρέφονται γύρω από αυτό και ελάχιστοι είναι διατεθειμένοι να παίξουν ποδόσφαιρο.
