Πριν από ένα μήνα είχα δει ένα όνειρο και το πρωί το θυμόμουνα έντονα. Σημειώνω πως το έχω παράπονο ότι πολύ σπάνια θυμάμαι τα όνειρά μου, σε σημείο που κάποτε πίστεψα πως δεν βλέπω καν.
Είδα λοιπόν ότι είχαν έρθει εξωγήινοι στα Βάτικα. Πως ένα τεράστιο διαστημόπλοιο με την ένδειξη στο περίβλημά του «Σκορπιός», με χρώμα μπλε raf να κυριαρχεί και για διακόσμηση (γιατί ήταν πανέμορφο) είχε πινελιές κίτρινου. Το σχήμα του ήταν ωοειδές, είχε πλησιάσει στην κορυφή του Κάβο Μαλιά και ακίνητο επόπτευε τη γήινο τοπίο. Πάνω του το στερέωμα ήταν πεντακάθαρο και φωτισμένο και οι αστερισμοί που διέκρινα ήταν πολύ κοντά ήταν ευδιάκριτοι. Πολύ κοντά επίσης ήταν και ο κόκκινος πλανήτης ΑΡΗΣ. Η οικογένειά μου έψαχνε ανήσυχη, αλλά όχι πανικόβλητη, προστασία. Εμείς κι κόσμος που ερχόταν από τη Νεάπολη και το Λάχι μετακινούμασταν προς την κορυφή Βαβύλα και τον Άγιο Νικόλα. Εγώ μουρμούραγα «επιτέλους» και έσπαγα το κεφάλι μου να βρω τρόπο να επικοινωνήσω με τις οντότητες που παρέμεναν πάντα μέσα στο διαστημόπλοιο. Μετά ανήσυχος ξύπνησα, ανασηκώθηκα στο κρεβάτι κι αναρωτιόμουν, δίχως φόβο όμως, τι να σήμαινε αυτό. Άκρη δεν έβγαλα, όπως συνήθως γίνεται με τα όνειρα.
Ένα όνειρο ήταν και δεν με απασχόλησε περισσότερο. Η ζωή μου έχει ανελέητες ανάγκες, ο ρυθμός της είναι γρήγορος και ισοπεδώνει τα πάντα.
Και χτες είδα τη συνέχειά του, την «ΑΠΟΒΑΣΗ Νο 2». Η απόβαση έγινε με βάρκες βατραχανθρώπων από το Ελαφονήσι. Εκατοντάδες μαύρες βάρκες κάλυπταν τον κόλπο τη Νεάπολης. Τα όντα που ήταν πάνω τους δεν τα ξεχώριζα. Χιλιάδες γυναικόπαιδα έτρεχαν στις καταπράσινες πλαγιές για να σωθούν με κατεύθυνση τον Κάβο Μαλιά. Στον αέρα πλανιόνταν ο έντονος τρόμος και όλοι φώναζαν «Ήρθαν, ήρθαν ξανά…». Εγώ είχα παρκάρει το μπλε αμάξι του Σπύρου κάπου στο Λάχι και αγκαλιά με τη μικρή εγγονή μου, την Πηνελόπη, έψαχνα εναγώνια να το βρω.
Το δεύτερο όνειρο κράτησε πολύ, κοιμόμουν και ξυπνούσα και συνεχώς έβλεπα τις ίδιες εικόνες.
Παλιά είχα διαβάσει πολλά βιβλία για τους εξωγήινους. Από τον Ισαάκ Ασίμωφ μέχρι τον Ντένικεν και άλλοι συγγραφείς επιστημονικής φαντασίας με είχαν ταξιδέψει στον μυστηριώδη κόσμο τους. Πιθανόν τα όνειρα Νο 1 και Νο 2 από εκεί να προέρχονται. Μπορεί να πηγάζουν οι αλλόκοτες εικόνες που ονειρεύτηκα από μια πηγή μέσα μου που αναβλύζει συνειδητές και υποσυνείδητες επιθυμίες ή και φοβίες.
Ίσως όμως κάτι άλλο να κρύβεται σε αυτά. Δεν μπορεί να βλέπω, όνειρα σε συνέχειες και να μην σημαίνουν κάτι; Ο Αρτεμίδωρος κι ο Φρόιντ που θα μπορούσαν να ερμηνεύσουν αυτά τα βιώματά μου δυστυχώς πέθαναν. Ούτε κι η κυρά Τούλα, η μάνα μου, που είχε ροπή σε κάτι τέτοια ζει. Διάβαζε καθημερινά το φλιτζάνι στις γειτόνισσες και όλες τη σεβόταν. Γι αυτό κι εγώ ξεκινώντας από κάποια έντονα σημάδια προσπαθώ να τα εξηγήσω μόνος μου.
Συγκεντρώνω και ταξινομώ τα στοιχεία που ξεχώρισαν στα δύο όνειρα:
Εξωγήινοι, φόβος, διαστημόπλοιο σε σχήμα αυγού, μπλε και κίτρινο χρώμα, πράσινες πλαγιές, πλανήτης Άρης που ονομάζεται και κόκκινος πλανήτης, ξανά μπλε το αυτοκίνητο του Αεκτζή γιου μου, εγώ να τους περιμένω να κάνουν εισβολή και απόβαση σαν να είχαμε ραντεβού και τότε έλαμψε κάτι μέσα μου. Στον Άρη πέρυσι τέτοια εποχή (όνειρο Νο 1) παίζαμε και δεν ανησυχούσαμε ιδιαίτερα. Οι ΑΡΕΙΑΝΟΙ ήταν πάντα φιλικοί και τίμιοι απέναντί μας. Κοιτούσαμε στην τηλεόραση το ματς του κορονοιόπληκτου ΠΑΟ στο Φάληρο εναντίον των άλλων κόκκινων εξωγήινων όντων που κατοικούν εκεί με ανησυχία. Ο ΆΡΗΣ, για το σασπένς πήγε να μας κάνει ζημιά αλλά στο τέλος όλα ήρθαν καλά.
Τι άλλο μπορεί να σημαίνει το όνειρο Νο 2 από το ότι θα κερδίσουμε ξανά κάνοντας απόβαση στου Χαριλάου και σπέρνοντας τον τρόμο;
Διπλό λοιπόν η ΑΕΚ. Και κάπως έτσι… θα βγάλω και άλλα σημεία για το σημερινό στοίχημά μου.
ΥΓ Τα όνειρα που περιέγραψα ήταν αληθινά. Η εξήγησή τους είναι αυθαίρετη.
