Πρόεδροι: Αλέξανδρος Μακρίδης – Γεώργιος Τουμπαλίδης
Προπονητής: Τρύφων Τζανετής – 2η σεζόν
Τερματοφύλακες : Στέλιος Σεραφείδης – Βαγγέλης Πετράκης – Θόδωρος Μανιατέας
Αμυντικοί : Φώτης Μπαλόπουλος – Γιώργος Κεφαλίδης – Αλέκος Ιορδάνου – Τάσος Βασιλείου – Νίκος Σταθόπουλος – Λάκης Φρογουδάκης
Μέσοι : Ανδρέας Σταματιάδης – Στέλιος Σκευοφύλαξ – Αλέκος Σοφιανίδης – Φάνης Τασίνος – Παναγιώτης Βεντούρης – Γιώργος Καραφέσκος – Μιχάλης Σιμιγδαλάς
Επιθετικοί : Μίμης Παπαϊωάννου – Κώστας Νεστορίδης – Κώστας Παπαγεωργίου – Σπύρος Πομώνης – Γιώργος Πετρίδης – Κώστας Νικολαΐδης.
Τον προηγούμενο χρόνο μετακομίσαμε οικονομικοί μετανάστες, από τον Σιδηροδρομικό Σταθμό Αγγίστας στην Αθήνα. Ο πατέρας πιάνει δουλειά στα Ναυπηγεία Σκαραμαγκά κι εγώ 6 χρονών, πηγαίνω στην Α΄ Δημοτικού. Που;
Μα, στα Καμίνια στην Κοκκινιά, κοντά στην οικογένεια της αδελφής της μητέρας μου. Από ποδόσφαιρο γρι! Στο χωριό τα παιχνίδια μας ήταν γύρω και μέσα στον Αγγίτη και το ποδόσφαιρο το ακούγαμε σαν κάτι ξένο.
Το ίδιο και στην Αγιά Σωτήρα στα Καμίνια. Ραδιόφωνο δεν υπήρχε στο σπίτι, η εφημερίδα ήταν πολυτέλεια, έτσι επιβίωσα αγνός μέσα στο άντρο!
Το 1965 μετακομίζουμε στην Αγία Βαρβάρα για να είναι ο πατέρας πιο κοντά στη δουλειά. Αγοράζει και ένα ραδιόφωνο με μπαταρίες και τότε, αρχίζει το ταξίδι!
Άρχισα να εξοικειώνομαι με το «τόπι» και στη β΄ δημοτικού πλέον, μαθαίνω περισσότερα. Μαγεύομαι από το όνομα της, Αθλητική Ένωση Κωνσταντινούπολης και η γιαγιά Φωτεινή (γεννημένη στην Απολλωνιάδα στην Προύσα) ανέλαβε να με μυήσει. Αυτό ήταν!
Τα υπόλοιπα τα συμπλήρωσε το ραδιόφωνο και οι περιγραφές για τις μαγικές αποκρούσεις του Σεραφείδη, τα γκολ του Νεστορίδη και τις κεφαλιές του Μίμη. Μυθικά ονόματα.
Η επιλογή αυτή μπορεί να πέρασε από σαράντα κύματα, αλλά δεν αμφισβητήθηκε ποτέ. Σε αυτό βοήθησαν ο Μπάρλος, ο Μπάγεβιτς, ο Φάντροκ και ο Τσάκναντυ, ο Μαύρος, ο Σαβέφσκι κι ο Εστερχάζυ, ο Ντέμης κ.α.
Βοήθησε και βοηθάει κι αυτός ο Δικέφαλος αετός που συνεχίζει να πετάει λεύτερος και ψηλά, χωρίς να κοιτάει χαμηλά όσα και όσους σέρνονται.
Τους ευχαριστώ.
Μόνη, ποτέ δεν θα σ΄ αφήσω.
του Παναγιώτη Τερζόγλου
